آيين‌نامه‌ وسايل‌ حفاظت‌ انفرادي‌

 

 تعريف‌ -  وسايل‌ حفاظت‌ انفرادي‌ عبارتند از:

 لباس‌ كار - پيش‌ بند - كلاه‌ فلزي‌ (كاسك‌) - كلاه‌ كار و سربند - ماسك‌ جوشكاري‌ و عينك‌ و ساير انواع‌ ماسك‌ها - حفاظ‌ گوش‌ - كمربند حفاظ‌ - انواع‌ دستكشها - كفش‌ و چكمه‌ و گتر.

 

 فصل‌ اول‌ - لباس‌ كار

ماده‌ 1: لباس‌ كار بايستي‌ با توجه‌ به‌ خطراتي‌ كه‌ در حين‌ كار براي‌ كارگر مربوطه‌ پيش‌ آمد مي‌نمايد انتخاب‌ شده‌ و به‌ ترتيبي‌ باشد كه‌ از بروز خطرات‌ تا حد ممكن‌ جلوگيري‌ نمايد.

ماده‌ 2:  لباس‌ كار بايد مناسب‌ با بدن‌ كارگر استفاده‌ كننده‌ بوده‌ و هيچ‌ قسمت‌ آن‌ آزاد نباشد كمر آن‌ هميشه‌ بسته‌ و جيبهاي‌ آن‌ كوچك‌ بوده‌ و حتي‌ الامكان‌ تعداد جيبها كم‌ باشد.

ماده‌ 3:  كارگراني‌ كه‌ با ماشين‌ كار مي‌كنند و يا در جوار ماشين‌ آلات‌ مشغول‌ كار هستند بايد لباس‌ كاري‌ در بر داشته‌ باشند كه‌ هيچ‌ قسمت‌ آن‌ باز و يا پاره‌ نباشد، بستن‌ كراوات‌، آويزان‌ نمودن‌ زنجير ساعت‌ و كليد و نظائر آنها روي‌ لباس‌ كار اكيداً ممنوع‌ است‌.

ماده‌ 4:  در محل‌ كاري‌ كه‌ احتمال‌ خطر انفجار و يا حريق‌ باشد استفاده‌ از يقه‌ نورگير (آفتاب‌ گردان‌) و زه‌ و دسته‌ عينك‌ كه‌ از انواع‌ سلولوئيد ساخته‌ شده‌اند و همچنين‌ همراه‌ داشتن‌ ساير مواد قابل‌ اشتعال‌ براي‌ كارگران‌ مربوطه‌ اكيداً ممنوع‌ است‌.

ماده‌ 5:  در صورتي‌ كه‌ انجام‌ كاري‌ ايجاب‌ نمايد كه‌ كارگر آستين‌ لباس‌ كار خود را مستمراً بالا بزند بايستي‌ از لباس‌ كار آستين‌ كوتاه‌ استفاده‌ نمايد.

ماده‌ 6:  كارگراني‌ كه‌ در محيط‌ آلوده‌ به‌ گرد و غبار قابل‌ اشتعال‌ و انفجار و يا مسموم‌ كننده‌ بكار اشتغال‌ دارند نبايد لباس‌هاي‌ جيب‌ دار و يا لبه‌ دار (دوبل‌ شلوار) در بر داشته‌ باشند چون‌ ممكن‌ است‌ گرد و غبار مزبور در چين‌ و لبه‌ لباس‌ باقي‌ بماند.

ماده‌ 7:  لباس‌ و كلاه‌ حفاظتي‌ (باشلق‌) مخصوص‌ كارگراني‌ كه‌ با مواد خورنده‌ و يا مضر كار مي‌كنند بايد آب‌ و گاز در آن‌ نفوذ ننموده‌ و جنس‌ آن‌ مناسب‌ با نوع‌ ماده‌ و يا موادي‌ كه‌ با آنها كار مي‌كنند باشد.

ماده‌ 8:  لباس‌ نسوز مخصوص‌ حفاظت‌ در مقابل‌ حريق‌ و يا انفجاري‌ كه‌ ممكن‌ است‌ ناگهان‌ در حين‌ انجام‌ كار پديد آيد بايد لباس‌ كاملي‌ كه‌ با شلق‌ و دستكش‌ و كفش‌ از يك‌ تكه‌ و سر هم‌ است‌ ساخته‌ شده‌ باشد.

ماده‌ 9:  وسايل‌ حفاظتي‌ كارگراني‌ كه‌ با مواد راديواكتيو كار مي‌كنند بايد طبق‌ نمونه‌هاي‌ مخصوصي‌ كه‌ به‌ تصويب‌ وزارت‌ كار رسيده‌ است‌ باشد.

 

 فصل‌ دوم‌ - پيش‌ بند

ماده‌ 10:  در وسايل‌ قطعات‌ دوار و متحرك‌ ماشين‌ها و همچنين‌ در جوار آنها نبايد از پيش‌ بند استفاده‌ شود.

ماده‌ 11:  چنانچه‌ در مقابل‌ و يا در جوار قطعات‌ دوار و متحرك‌ ماشين‌ها استفاده‌ از پيش‌ بند ضروري‌ باشد بايد پيش‌ بند مزبور از دو تيكه‌ تهيه‌ شود به‌طوري‌كه‌ قسمت‌ پايين‌ تنه‌ از قسمت‌ بالا تنه‌ مجزا بوده‌ و به‌ قسمي‌ بسته‌ شود تا در مواردي‌ كه‌ بطور اتفاق‌ قسمتي‌ از آن‌ را ماشين‌ در حال‌ كار بگيرد فوراً و به‌ سهولت‌ باز شود و بدين‌ ترتيب‌ خطري‌ متوجه‌ كارگر مربوطه‌ ننمايد.

ماده‌ 12: پيش‌ بندهاي‌ مخصوص‌ كارگراني‌ كه‌ در مقابل‌ شعله‌ و با آتش‌هاي‌ بدون‌ حفاظ‌ و يا در مقابل‌ فلزات‌ مذاب‌ كار مي‌كنند بايد تمام‌ سينه‌ را پوشانيده‌ و از جنسي‌ تهيه‌ شود كه‌ در برابر آتش‌ كاملاً مقاومت‌ داشته‌ باشد.

ماده‌ 13:  پيش‌ بند مخصوص‌ كارگراني‌ كه‌ با مايعات‌ خورنده‌ مثل‌ اسيدها و مواد قليايي‌ سوزاننده‌ كار مي‌كنند بايد از كائوچوي‌ طبيعي‌ يا صنعتي‌ و يا از مواد ديگري‌ تهيه‌ گردد كه‌ در مقابل‌ مايعات‌ خورنده‌ مقاومت‌ داشته‌ و تمام‌ سينه‌ را نيز بپوشاند.

ماده‌ 14:  پيش‌ بندهاي‌ سربي‌ براي‌ حفاظت‌ در مقابل‌ اشعه‌ ايكس‌ بايد جناق‌ و تمام‌ قفسه‌ سينه‌ را پوشانده‌ و 30 تا 40 سانتيمتر پايين‌تر از كمر را نيز محفوظ‌ نگهدارد.

ماده‌ 15:  قدرت‌ حفاظت‌ پيش‌ بندهاي‌ سربي‌ بايد لااقل‌ معادل‌ ضخامت‌ يك‌ ميليمتر سرب‌ خالص‌ باشد.

 فصل‌ سوم‌ - كاسك‌ (كلاه‌ خود)

ماده‌ 16: كارگراني‌ كه‌ مواجه‌ با خطر سقوط‌ يا پرتاب‌ شيئي‌ روي‌ سرشان‌ هستند بايد از كاسك‌ فلزي‌ استفاده‌ نمايند.

ماده‌ 17:  وزن‌ كاسك‌ (كلاه‌ خود) بطور كامل‌ نبايد از 400 گرم‌ تجاوز نمايد.

ماده‌18: كاسك‌ بايد از مواد غيرقابل‌ احتراق‌ ساخته‌ شده‌ و در مقابل‌ جريان‌ برق‌ عايق‌ باشد.

ماده‌ 19:  به‌ منظور حفاظت‌ سر، صورت‌، پشت‌، گردن‌ دور تا دور كاسك‌ بايد لبه‌ دار باشد.

ماده‌ 20:  براي‌ كار در فضاي‌ نسبتاً كوچك‌ و تنگ‌ كاسك‌ بايد كوتاه‌ بوده و در صورت‌ لزوم‌ فاقد لبه‌ باشد.

ماده‌ 21:  كاسك‌هايي‌ كه‌ در فضاي‌ خيلي‌ مرطوب‌ مورد استفاده‌ قرار مي‌گيرند بايد از نظر رطوبت‌ غيرقابل‌ نفوذ باشند.

ماده‌ 22:  نوارها و چرم‌ داخل‌ كاسك‌ بايد به‌ سهولت‌ قابل‌ تعويض‌ باشند.

ماده‌ 23:  استفاده‌ از كاسكي‌ كه‌ متعلق‌ به‌ شخص‌ ديگري‌ بوده‌ بايد قبلاً داخل‌ آن‌ ضدعفوني‌ گردد و در صورت‌ لزوم‌ چرم‌ و نوارهاي‌ داخل‌ آن‌ تعويض‌ شود.

ماده‌ 24:  كارگراني‌ كه‌ داراي‌ موهاي‌ بلند هستند بخصوص‌ كارگران‌ زن‌ كه‌ با ماشين‌ كار مي‌كنند و يا در جوار آن‌ مشغول‌ كار هستند بايد به‌ وسيله‌ سربند و يا وسيله‌ حفاظتي‌ ديگري موهاي‌ سر خود را كاملاً بپوشانند.

ماده‌ 25: سربند كارگراني‌ كه‌ در مقابل‌ آتش‌ و يا جرقه‌ و يا مواد مذاب‌ و يا امثال‌ آن‌ كار مي‌كنند بايد از جنسي‌ تهيه‌ شده‌ باشد كه‌ به‌ آساني‌ مشتعل‌ نگردد و در مقابل‌ شستن‌ و ضدعفوني‌ كردن‌ به‌ وسيله‌ تركيبات‌ صنعتي‌ مقاومت‌ كافي‌ داشته‌ باشند.

ماده‌ 26:  نظافت‌ و تميز كردن‌ سربندها بايد به‌ سهولت‌ انجام‌ گيرد.

 

 فصل‌ پنجم‌ - حفاظت‌ چشمها - عينك‌

ماده‌ 27: كليه‌ كار آنها ممكن‌ است‌ ايجاد خطري‌ براي‌ چشمهايشان‌ بنمايد بايد از وسايل‌ حفاظتي‌ مخصوص‌ چشم‌ استفاده‌ نمايند.

ماده‌ 28:  كارگراني‌ كه‌ از چشم‌ ضعيف‌ بوده‌ و محتاج‌ به‌ داشتن‌ عينك‌هاي‌ نمره‌اي‌ هستند بايد از عينك‌هاي‌ حفاظتي‌ به‌ شرح‌ زير استفاده‌ نمايند.

 الف- عينك‌هاي‌ حفاظتي‌ كه‌ تواماً باعينك‌ نمره‌اي‎ديد و حفاظت‎چشم‎كارگران‌ راتامين‌ نمايد.

 ب‌ - عينك‌هاي‌ حفاظتي‌ كه‌ روي‌ عينك‌هاي‌ نمره‌اي‌ قرار مي‌گيرند به‌ شرط‌ آنكه‌ هيچگونه‌ تغييري‌ در وضع‌ استقرار عينك‌ اصلي‌ ايجاد نشود.

 ج‌ - عينك‌هاي‌ حفاظتي‌ كه‌ شيشه‌ نمره‌اي‌ آن‌ زير شيشه‌ حفاظتي‌ قرار دارد.

ماده‌ 29:  شيشه‌ و يا هرگونه‌ ماده‌ پلاستيكي‌ شفاف‌ كه‌ براي‌ عينك‌هايي‌ حفاظتي‌ ساخته‌ مي‌شوند بايد:

 الف- درمقابل‌ كاري‌ كه‎عينك‌ به‎منظور آن‎كار اختصاص‌ داده‎شده‌ مقاومت‎كافي‌ داشته‌‎باشد.

 ب‌ - عاري‌ از حباب‌ هوا - ترك‌ - موج‌ و يا هرگونه‌ عيب‌ ديگري‌ باشد.

ماده‌ 30:  بغير از شيشه‌هاي‌ نمره‌اي‌، سطح‌ داخلي‌ و خارجي‌ شيشه‌هاي‌ حفاظتي‌ بايد موازي‌ بوده‌ و هيچگونه‌ خميدگي‌ نداشته‌ باشد.

ماده‌ 31:  عرض‌ شيشه‌هاي‌ عينك‌ حفاظتي‌ بايد 5/44 ميليمتر و طول‌ آن‌ 38 ميليمتر باشد.

ماده‌ 32:  قطر دايره‌ شيشه‌هاي‌ عينك‌هاي‌ مدور غيرنمره‌اي‌ بايد لااقل‌ 50 ميليمتر باشد.

ماده‌ 33: شيشه‌هايي‌ كه‌ منحصراً جهت‌ حفاظت‌ در مقابل‌ خطر پرتاب‌ ذرات‌ اجسام‌ و ضربه‌ اختصاص‌ داده‌ مي‌شوند بايستي‌ لااقل‌ قدرت‌ عبور 80% نور سطح‌ كار داشته‌ باشد.

ماده‌ 34:  زه‌هاي‌ عينك‌ بايد سبك‌ و محكم‌ بوده‌ و كاملاً روي‌ صورت‌ چسبيده‌ باشند و در صورت‌ لزوم‌ مجهز به‌ حفاظ‌هاي‌ جانبي‌ گردند.

ماده‌ 35:  مقاومت‌ شيشه‌هاي‌ عينك‌هاي‌ حفاظتي‌ براي‌ كارهاي‌ برش‌، پرچ‌ كاري‌، سنگ‌ زدن‌ و صيقل‌ كردن‌، كار با سنگ‌ سمباده‌ سنگ‌ تراش‌ و ساير كارهاي‌ مشابه‌ بايستي‌ به‌ تصويب‌ وزارت‌ كار برسد.

ماده‌ 36:  قاب‌ عينك‌هاي‌ حفاظتي‌ براي‌ كارگراني‌ كه‌ در مقابل‌ باد و يا گرد و غبار كار مي‌كنند بايد قابل‌ انعطاف‌ بوده‌ و كاملاً با صورت‌ كارگر تطبيق‌ نمايد.

ماده‌ 37: عينك‌هاي‌ حفاظتي‌ براي‌ كارگراني‌ كه‌ با فلزات‌ مذاب‌ كار مي‌كنند بايد در مقابل‌ حرارت‌ استقامت‌ داشته‌ و نوع‌ آنها با تشخيص‌ و تصويب‌ وزارت‌ كار انتخاب‌ گردد.

ماده‌ 38: عينك‌هاي‌ حفاظتي‌ براي‌ كارگراني‌ كه‌ با مايعات‌ خورنده‌ از قبيل‌ اسيدها و قلياها كار مي‌كنند بايد در اطراف‌ داخل‌ زه‌ مجهز به‌ جنسي‌ نرم‌ و نسوز و قابل‌ انعطاف‌ (مانند عينك‌ اسكي‌) باشند تا عينك‌ كاملاً در اطراف‌ چشم‌ به‌ صورت‌ كارگر چسبيده‌ و مانع‌ نفوذ ترشح‌ مايعات‌ مذكور از منافذ تهويه‌ به‌ داخل‌ چشم‌ گردد.

ماده‌ 39:  عينك‌هاي‌ حفاظتي‌ براي‌ كارگراني‌ كه‌ در مقابل‌ دودهاي‌ خطرناك‌ يا ناراحت‌ كننده‌ براي‌ چشمها كار مي‌كنند بايد داراي‌ قابي‌ باشند كه‌ از طرف‌ داخل‌ مجهز به‌ جنسي‌ نرم‌ و نسوز و قابل‌ انعطاف‌ بوده‌ و كاملاً روي‌ صورت‌ كارگر چسبيده‌ و هيچگونه‌ منفذي‌ نداشته‌ باشند.

ماده‌ 40:  عينك‌هاي‌ حفاظتي‌ كلاه‌ با ماسك‌ جوشكاري‌ براي‌ كارگراني‌ كه‌ با استيلن‌ يا برق‌ جوشكاري‌ مي‌كنند و يا در مقابل‌ كوره‌هايي‌ كه‌ داراي‌ تشعشعات‌ خيره‌ كننده‌ هستند مشغول‌ كار مي‌باشند بايد مجهز به‌ شيشه‌ رنگي‌ (فيلتردار) جهت‌ جذب‌ تشعشعات‌ مذكور بوده‌ و تعيين‌ نوع‌ و اندازه‌ شيشه‌هاي‌ آنها به‌ تصويب‌ وزارت‌ كار رسيده‌ باشد.

ماده‌ 41:  ماسك‌هاي‌ طلقي‌ براي‌ حفاظت‌ صورت‌ و چشم‌ در مقابل‌ ضربات‌ خفيف‌ و جرقه‌ بايد كاملاً شفاف‌ و نسوز و بدون‌ عيب‌ باشند به‌ قسمي‌ كه‌ مانع‌ از ديد كارگر نشوند.

ماده‌ 42:  عينك‌ حفاظتي‌ كه‌ مورد استفاده‌ قرار گرفته‌ است‌ قبل‌ از آنكه‌ به‌ كارگر ديگري‌ داده‌ شود بايد:

 الف‌ - ضدعفوني‌ گردد.

 ب‌ - كليه‌ قسمت‌هاي‌ آن‌ كه‌ غيرقابل‌ ضدعفوني‌ كردن‌ است‌ تعويض‌ شوند.

ماده‌43: كليه‌ عينك‌ها و ماسك‌هاي‌ طلقي‌ درموقعي‌ كه‌ مورداستفاده‌ قرار نمي‌گيرند بايد در جلد مخصوص‌ نگهداري‌ شوند تا در اثر تماس‌ با روغن‌ و چربي‌ و ساير مواد خراب‌‎نگردند.

ماده‌ 44:  عينك‌هاي‌ حفاظتي‌ و ماسك‌هاي‌ طلقي‌ مرتباً بايد مورد بازديد و كنترل‌ قرار گيرند و قسمت‌هاي‌ آسيب‌ ديده‌ آنها فوراً تعويض‌ شوند.

 

 فصل‌ ششم‌ - حفاظ‌ گوشها

ماده‌ 45:  هرگاه‌ در محيط‌ كار صداها شديد و مداوم‌ باشد اشخاصي‌ كه‌ در آن‌ محيط‌ كار مي‌كنند بايستي‌ از وسايل‌ حفاظتي‌ پرده‌ گوش‌ استفاده‌ نمايند.

ماده‌ 46: حفاظ‌ پرده‌ گوش‌ بايد داراي‌ شرايط‌ ذيل‌ باشد:

الف - همه‎روزه‌ تميز شود مگر انواعي‌ كه‌ پس‌ از يك‌ مرتبه‌ استعمال‌ بايد دورانداخته‌ شود.

ب‌ - قبل‌ از آنكه‌ شخص‌ ديگري‌ از آن‌ استفاده‌ نمايد ضدعفوني‌ گردد.

ماده‌ 47: وسيله‌ حفاظتي‌ جهت‌ گوشها در مقابل‌ جرقه‌، ذرات‌ فلزات‌ و ساير اجسام‌ خارجي‌ بايد از نوع‌ توري‌ زنگ‌ نزن‌، محكم‌ و سبك‌ با دوره‌ چرمي‌ باشد كه‌ از پشت‌ سر توسط‌ فنر تسمه‌اي‌ قابل‌ تنظيم‌ روي‌ گوشها مستقر گردد.

ماده‌ 48:  در مواقعي‌ كه‌ دستگاه‌ حفاظ‌ گوش‌ مورد استفاده‌ قرار نمي‌گيرد بايد در جلد مخصوصي‌ نگهداري‌ شود تا در اثر تماس‌ با روغن‌ و چربي‌ و ساير مواد خراب‌ نشود.

 

 فصل‌ هفتم‌ - كمربندهاي‌ اطمينان‌

ماده‌ 49:  كمربندهاي‌ اطمينان‌ و تسمه‌هايي‌ كه‌ روي‌ شانه‌ و ساير تسمه‌هاي‌ مربوط‌ بآن‌ بايد از چرم‌ محكم‌ (خرم‌) يا برزنتي‌ و يا كنفي‌ يا ساير موارد مخصوص‌ و مناسب‌ ساخته‌ شود.

ماده‌50: حداقل‎پهناي‌ كمربند اطمينان‌12سانتيمتر و حداقل‌ ضخامت‌ آن‌ شش‌ ميليمتر بوده‌ و استقامت‌ آن‌ درمقابل‌ نيروي‌ كشش‌ براي‌ پاره‎شدن‌ نبايستي‌ كمتر از1150كيلوگرم‌ باشد.

ماده‌ 51:  طناب‌هاي‌ مهار بايد از كنف‌ بسيار مرغوب‌ و يا از جنس‌ مشابه‌ آن‌ ساخته‌ شده‌ و استقامت‌ آنها در مقابل‌ نيروي‌ كششي‌ براي‌ پاره‌ شدن‌ كمتر از 1150 كيلوگرم‌ نباشد.

ماده‌ 52:  كمربندهاي‌ اطمينان‌ و همچنين‌ كليه‌ قطعات‌ و ضمائم‌ آن‌ بايد دقيقاً و مرتباً مورد بازديد قرار گرفته‌ و قطعات‌ فرسوده‌ و يا خراب‌ آنها تعويض‌ گردد.

ماده‌ 53:  كمربندهاي‌ چرمي‌ بايد دقيقاً بازرسي‌ شوند تا اطمينان‌ حاصل‌ گردد كه‌ از طرف‌ داخل‌ ترك‌ خوردگي‌ و يا بريدگي‌ نداشته‌ باشند.

ماده‌ 54:  پرچهاي‌ روي‌ كمربند بايد هر يك‌ جداگانه‌ دقيقاً مورد بازديد قرار گيرند تا اطمينان‌ حاصل‌ شود كه‌ عاري‌ از هرگونه‌ عيب‌ و نقص‌ مي‌باشند.

ماده‌ 55: كليه‌ قطعات‌ و ضمائم‌ گيره‌هاي‌ كمربند اطمينان‌ بايد داراي‌ مقاومتي‌ برابر مقاومت‌ خود كمربند كه‌ در ماده‌هاي‌ 53 و 54 ذكر گرديده‌ است‌ باشند.

 

 فصل‌ هشتم‌ - وسايل‌ حفاظتي‌ دستها و بازوها

ماده‌ 56: دستكشها بايد طوري‌ انتخاب‌ شوند كه‌ با خطرات‌ احتمالي‌ ناشي‌ از كار متناسب‌ بوده‌ و هيچگونه‌ ناراحتي‌ براي‌ حركت‌ انگشتان‌ ايجاد ننمايد.

ماده‌ 57: كارگراني‌ كه‌ با انواع‌ مختلف‌ ماشين‌هاي‌ مته‌، ماشين‌هاي‌ كله‌ زني‌ و ساير ماشين‌ها كار مي‌كنند كه‌ قطعات‌ متحرك‌ آنها احتمال‌ گرفتن‌ دست‌ يا دستكش‌ را دارند نبايستي‌ از دستكش‌ استفاده‌ نمايند.

ماده‌ 58: كارگراني‌ كه‌ اشياء لب‌ تيز و برنده‌ و يا اجسام‌ خاردار يا عاج‌ داري‌ حمل‌ مي‌نمايند بايد از دستكشهايي‌ استفاده‌ نمايند كه‌ مقاومت‌ كافي‌ داشته‌ و در صورت‌ لزوم‌ مسلح‌ به‌ سيم‌هاي‌ فلزي‌ باشند.

ماده‌ 59: كارگراني‌ كه‌ گوشت‌ را قطعه‌ قطعه‌ مي‌كنند يا استخوان‌ گوشت‌ يا ماهي‌ را در مي‌آورند بايد از دستكشهايي‌ استفاده‌ كنند كه‌ از زره‌ فولادي‌ ساخته‌ شده‌ باشد.

ماده60:دستكشهاي‌ كارگراني‎كه‌ فلزات‌ داغ‌حمل‎مي‌كنندبايد از پنبه‎نسوز يا جنس‌ مخصوص‌ مشابه‌ ديگري‌ كه‌ درمقابل‌ گرما مقاومت‌ داشته‌ و عايق‌ حرارت‌ باشند ساخته‌ شوند.

ماده‌ 61: كارگراني‌ كه‌ با برق‌ سر و كار دارند بايد از دستكشهاي‌ لاستيكي‌ يا جنس‌ مخصوص‌ مشابه‌ ديگري‌ كه‌ عايق‌ الكتريسيته‌ بوده‌ و مقاومت‌ الكتريكي‌ آن‌ متناسب‌ با ولتاژ مربوطه‌ بنا به‌ تشخيص‌ وزارت‌ كار باشد.

ماده‌ 62: كارگراني‌ كه‌ با مواد خورنده‌ از قبيل‌ اسيدها و قلياها سر و كار دارند بايد از دستكش‌هاي‌ ساخته‌ شده‌ از لاستيك‌ طبيعي‌ يا مصنوعي‌ يا پلاستيكي‌ نازك‌ و نرم‌ استفاده‌ نمايند. درجه‌ مقاومت‌ اين‌ نوع‌ دستكشها در مقابل‌ اين‌ مواد بنا به‌ تشخيص‌ وزارت‌ كار خواهند بود.

ماده‌ 63: دستكشهاي‌ كارگراني‌ كه‌ با مواد سمي‌ تحريك‌ كننده‌ و يا عفوني‌ كار مي‌كنند بايد:

 الف‌ - آنقدر بلند باشد كه‌ بازوها را كاملاً بپوشاند.

ب- كليه‌ قسمت‌هاي‌ دستكشها بايدداراي‌ مقاومت‌ كافي‌ درمقابل‌ مواد مذكور در بالا باشد.

 ج‌ - كوچك‌ترين‌ سوراخ‌ يا پاره‌گي‌ نداشته‌ باشد.

 د - هرگاه‌ اين‌ دستكشها در موقع‌ كار پاره‌ شوند بايد فوراً تعويض‌ گردند.

ماده‌ 64: دستكشهاي‌ سربي‌ به‌ منظور حفاظت‌ در مقابل‌ اشعه‌ مجهول‌ بايد دستها را كاملاً محفوظ‌ داشته‌ و لااقل‌ تا نصف‌ بازوها را پوشانده‌ و قدرت‌ حفاظتي‌ اين‌ قبيل‌ دستكشها اقلاً برابر با قدرت‌ حفاظتي‌ ورق‌ سربي‌ ضخامت‌ 55/0 ميليمتر باشد.

ماده‌ 65: با در نظر گرفتن‌ وزن‌ سنگين‌ سرب‌ دستكشهاي‌ سربي‌ بايد طوري‌ انتخاب‌ شود كه‌ سبك‌ و نرم‌ بوده‌ و كاملاً حفاظت‌ دستها را تامين‌ نمايد.

 

فصل‌ نهم‌ - حفاظت‌ پاها (گتر - كفش‌ - چكمه‌)

گترها

ماده‌ 66: گترهاي‌ حفاظتي‌ بايد بطريقي‌ ساخته‌ شده‌ باشند تا در مواقع‌ ضروري‌ بتوان‌ فوراً آنها را از پا درآورد.

ماده‌ 67: كارگراني‌ كه‌ از درختها، تيرها و ستون‌ها بالا مي‌روند بايد از گترهاي‌ مخصوص‌ اين‌ قبيل‌كارها كه‌ نوع‌ آنها از طرف‌ وزارت‌كار تعيين‌ و تشخيص‌ داده‌ شده‌ باشد استفاده‌ نمايند.

ماده‌ 68: گترهاي‌ كارگراني‌ كه‌ با مواد مذاب‌ كار مي‌كنند بايد از پنبه‌ كوهي‌ يا ساير مواد مخصوص‌ كه‌ در مقابل‌ حرارت‌ مقاومت‌ دارند ساخته‌ شوند. اين‌ گترها مي‌بايستي‌ تا زانو را پوشانيده‌ و كاملاً به‌ پاها بچسبد تا مانع‌ دخول‌ مواد مذاب‌ گردند.

ماده‌ 69: كارگراني‌ كه‌ در معرض‌ ترشحات‌ جزيي‌ يا جرقه‌هاي‌ قوي‌ قرار مي‌گيرند. يا با اشياء برنده‌ و زبر كار مي‌كنند بايد از گترهايي‌ استفاده‌ نمايند كه‌ از چرم‌ دباغي‌ شده‌ يا جنس‌ مقاوم‌ ديگري‌ ساخته‌ شده‌ باشد.

ماده‌ 70: كارگراني‌ كه‌ با تبر يا پتك‌ يا ابزار مشابهي‌ اشيايي‌ را خرد مي‌نمايند بايد از ساق‌ بند يا مچ‌ پيچ‌هايي‌ كه‌ مقاومت‌ كافي‌ داشته‌ باشند استفاده‌ نمايند.

كفش‌ها و چكمه‌ها

ماده‌ 71: كارگراني‌ كارشان‌ روي‌ هم‌ گذاشتن‌ قطعات‌ چدني‌ و يا قطعات‌ بزرگ‌ چوبي‌ و يا جابجا كردن‌ بارهاي‌ فلزي‌ سنگين‌ و يا كارهاي‌ مشابه‌ مي‌باشند براي‌ حفاظت‌ انگشتان‌ پاها بايد نوك‌ كفش‌هاي‌ آنها مجهز به‌ غلاف‌ باشد و يا از چكمه‌ حفاظتي‌ و يا كفش‌ حفاظتي‌ استفاده‌ نمايند.

ماده‌ 72: كارگراني‌ كه‌ با مواد خورنده‌ از قبيل‌ اسيدها و مواد قليايي‌ كار مي‌كنند بايد از كفش‌هايي‌ استفاده‌ نمايند كه‌ از لاستيك‌ و يا از چرمي‌ كه‌ به‌ منظور اين‌ قبيل‌ كارها عمل‌ آمده‌ و يا از چوب‌ و يا از ساير مواد مخصوصي‌ كه‌ در مقابل‌ مواد خورنده‌ فوق‌ مقاوم‌ هستند ساخته‌ شده‌ باشند.

ماده‌ 73: كفش‌هاي‌ كارگراني‌ كه‌ با فلزات‌ و يا مواد داغ‌ يا خورنده‌ كار مي‌كنند بايد:

 الف‌ - كاملاً به‌ پا و قوزك‌ پا چسبيده‌ باشند بطريقي‌ كه‌ مواد مذكور فوق‌ به‌ داخل‌ كفش‌ نفوذ ننمايد.

 ب‌ - اين‌ قبيل‌ كفش‌ها بايد فاقد سوراخ‌هاي‌ بند كفش‌ بوده‌ تا مواد مذكور به‌ داخل‌ كفش‌ نفوذ ننمايد.

ماده‌ 74: چكمه‌هاي‌ حفاظتي‌ به‌ منظور حفاظت‌ انگشتان‌ يا بايد داراي‌ نوك‌ فولادي‌ يا فلزي‌ ديگر باشد كه‌ مقاومت‌ آن‌ از طرف‌ وزارت‌ كار تشخيص‌ داده‌ شده‌ باشد.

ماده‌ 75: كفش‌هاي‌ كارگراني‌ كه‌ با برق‌ كار مي‌كنند نبايد فلز در آن‌ بكار رفته‌ باشد.

ماده‌ 76: در كارگاه‌هايي‌ كه‌ ايجاد جرقه‌ بروز خطري‌ را محتمل‌ باشد كفش‌هاي‌ كارگران‌ بايد فاقد هر نوع‌ ميخ‌ فلزي‌ باشد.

 

 فصل‌ دهم‌ - حفاظت‌ جهاز تنفسي‌

 مقررات‌ عمومي‌

ماده‌ 77: هرگونه‌ وسايل‌ حفاظت‌ جهاز تنفسي‌ بايد از نوع‌ و مدل‌ مخصوص‌ و مناسب‌ شرايط‌ مورد استفاده‌ بوده‌ و استفاده‌ از آن‌ در شرايط‌ مزبور قبلاً به‌ تصويب‌ وزارت‌ كار رسيده‌ باشد.

ماده‌ 78: انتخاب‌ وسايل‌ حفاظتي‌ جهاز تنفسي‌ بايد با توجه‌ به‌ نكات‌ زير بعمل‌ آيد:

 الف‌ - خواص‌ شيميايي‌، فيزيكي‌ و بيولوژيكي‌ موادي‌ كه‌ بايد با آنها كار شود.

 ب‌ - نوع‌ كار، محل‌ كار و فضاي‌ محدود محل‌ كار.

 ج‌ - سهولت‌ نگاهداشتن‌ وسايل‌ مربوطه‌ و ارزاني‌ هزينه‌ تعميرات‌ اتفاقي‌ آنها.

ماده‌ 79: وسايل‌ حفاظتي‌ جهاز تنفسي‌ بايستي‌ متناسب‌ با فرمهاي‌ مختلف‌ صورتها بوده‌ و بطوري‌ مستقر شود كه‌ درز و منفذي‌ نداشته‌ باشد.

ماده‌ 80: براي‌ حفاظت‌ در مقابل‌ بخارهاي‌ خورنده‌ و حلال‌، گازهاي‌ مضره‌ و هواي‌ كم‌ اكسيژن‌ استعمال‌ دستگاه‌هاي‌ تنفسي‌ فيلتردار كه‌ عمل‌ آنها مكانيكي‌ است‌ بكلي‌ ممنوع‌ است‌.

ماده‌ 81: به‌ مجرد احساس‌ ناراحتي‌ در عمل‌ تنفس‌ فيلتر را بايستي‌ تعويض‌ نمود.

ماده‌ 82: استفاده‌ از دستگاه‌هاي‌ تنفسي‌ با مواد شيميايي‌ مجهز به‌ قاب‌ يا محفظه‌ فيلتردار در محوطه‌هاي‌ كوچك‌ يا در اماكني‌ كه‌ تهويه‌ آنها ناقص‌ انجام‌ مي‌شود يا در فضايي‌ كه‌ ميزان‌ اكسيژن‌ آن‌ كم‌ است‌ ممنوع‌ مي‌باشد.

ماده‌ 83: قابها يا محفظه‌هاي‌ فيلتردار فوق‌ الذكر بايد با مشخصات‌ و اندازه‌هاي‌ تعيين‌ شده‌ از طرف‌ وزارت‌ كار تطبيق‌ مي‌نمايد.

ماده‌ 84: قاب‌ها يا محفظه‌هاي‌ مزبور بايد پس‌ از هر دفعه‌ استفاده‌ تعويض‌ شوند و چنانچه‌ مورد استفاده‌ نيز قرار نگرفته‌ باشند بايستي‌ پس‌ از انقضاي‌ مدتي‌ كه‌ براي‌ استفاده‌ از طرف‌ كارخانه‌ سازنده‌ تعيين‌ گرديده‌ است‌ تعويض‌ گردند.

ماده‌85:محفظه‌هاي‌ فيلتردار بايد به‎مجرد مشاهده‌ علايم‎خروج‌ موادشيميايي‌ تعويض‎گردند.

ماده‌ 86: تسمه‌ها و بندهايي‌ كه‌ به‌وسيله‌ آنها دستگاه‌هاي‌ فوق‌ به‌ بدن‌ متصل‌ مي‌شود نبايستي‌ سلب‌ آزادي‌ حركت‌ شخص‌ استفاده‌ كننده‌ را نموده‌ و مزاحمتي‌ براي‌ او ايجاد كند.

ماده‌ 87: دستگاه‌هاي‌ تنفسي‌ با هواي‌ تازه‌ و ماسك‌هاي‌ مجهز به‌ لوله‌هاي‌ قابل‌ انعطاف‌ بايد:

 الف‌ - در نقاط‌ يا محل‌هاي‌ خطرناك‌ با اطمينان‌ كامل‌ به‌ اينكه‌ دستگاه‌ به‌ خوبي‌ عمل‌ رساندن‌ هوا را انجام‌ مي‌دهد مورد استفاده‌ قرار گيرند.

 ب‌ - در مورد كارهايي‌ كه‌ فوريت‌ نداشته‌ و بايستي‌ در هواي‌ آلوده‌ به‌ دود يا گازهاي‌ مضره‌ انجام‌ شود و استفاده‌ از دستگاه‌هاي‌ تنفسي‌ با مواد شيميايي‌ و مجهز به‌ محفظه‌ فيلتردار مقدور نباشد مورد استفاده‌ قرار گيرد.

ماده‌ 88: فشار هوا براي‌ ورود به‌ ماسك‌ها و دستگاه‌هاي‌ تنفسي‌ فوق‌ نبايستي‌ بيش‌ از 75/1 كيلوگرم‌ بر سانتيمتر مربع‌ باشد.

ماده‌ 89: هرگاه‌ هواي‌ فشرده‌ شده‌ براي‌ ورود به‌ ماسك‌ يا دستگاه‌ تنفسي‌ داراي‌ فشاري‌ بيش‌ از فشار مذكور در ماده‌ 88 باشد بايد:

 الف‌ - دستگاه‌ رساندن‌ هوا مجهز به شير مخصوص‌ تقليل‌ فشار هوا بوده‌ اين‌ شير در محلي‌ كه‌ لوله‌ قابل‌ انعطاف‌ به‌ دستگاه‌ رساندن‌ هواي‌ فشرده‌ وصل‌ مي‌شود سوار گردد.

 ب‌ - براي‌ احتياط‌ و اطمينان‌ بيشتر و به‌ منظور جلوگيري‌ از نامنظم‌ كار كردن‌ شير تقليل‌ دهنده‌ فشار لازمست‌ كه‌ دريچه‌ اطميناني‌ كه‌ با فشاري‌ قدري‌ زيادتر از فشار شير تقليل‌ دهنده‌ تنظيم‌ شده‌ باشد در روي‌ دستگاه‌ نصب‌ گردد.

ماده90:از ماسك‌ها و دستگاه‌هاي‌ تنفسي‌ درصورتي‌ مي‌توان‌ باهواي‌ فشرده استفاده‌ نمودكه‌:

الف-هواي‌ مزبور قبلاًتوسط‌ صافي‌هايي‎كه‌ درمجاري‌ آن‌ قرارداده‌اندتميز و خشك‌شده‌ باشند.

 ب‌ - ورود هواي‌ فشرده‌ شده‌ به‌ ماسك‌ها و دستگاه‌هاي‌ تنفسي‌ مورد بحث‌ بهتر است‌ وسيله‌ دستگاه‌ وانتيلاتور انجام‌ گيرد - استفاده‌ از كمپرسور با فشار زياد در اين‌ مورد حتي‌ المقدور توصيه‌ نمي‌شود.

ماده‌ 91: نگهداري‌ كمپرسور يا وانتيلاتور بايستي‌ مرتباً و به‌ دقت‌ صورت‌ گيرد و نصب‌ دهانه‌ لوله‌ مكنده‌ هوا در محلي‌ باشد كه‌ هواي‌ تميز و پاك‌ براي‌ دستگاه‌ تامين‌ گردد.

ماده‌ 92: فاصله‌ نقطه‌ اتصال‌ دستگاه‌هاي‌ تنفسي‌ كه‌ با هواي‌ فشرده‌ كار مي‌كنند تا محل‌ اصلي‌ دهنده‌ هوا نبايستي‌ زيادتر از 45 متر باشد.

ماده‌ 93: قطر داخلي‌ لوله‌هاي‌ خرطومي‌ (يا قابل‌ انعطاف‌) ماسك‌ها نبايستي‌ از 5/2 سانتيمتر كمتر باشد و جنس‌ لوله‌ بايد طوري‌ باشد كه‌ پاره‌ نشده‌ و در اثر پيچ‌ خوردن‌ و يا تا شدن‌ راه‌ عبور هوا را مسدود ننمايد.

ماده‌ 94: فاصله‌ ماسك‌هايي‌ كه‌ مجهز به‌ لوله‌هاي‌ قابل‌ انعطاف‌ يا خرطومي‌ هستند تا محل‌ اتصال‌ به‌ لوله‌ اصلي‌ نبايستي‌ بيش‌ از 5/7 متر باشد.

ماده‌ 95: تسمه‌ها و وسايلي‌ كه‌ براي‌ نصب‌ دستگاه‌هاي‌ تنفسي‌ به‌ بدن‌ تعبيه‌ شده‌اند بايستي‌ داراي‌ مقاومت‌ حداقل‌ 115 كيلوگرم‌ در مقابل‌ كشش‌ باشد.

ماده‌ 96: در موارد زير دستگاه‌هاي‌ اكسيژن‌ دهنده‌ كه‌ نوع‌ آنها به‌ تصويب‌ وزارت‌ كار رسيده‌ است‌ بايد مورد استفاده‌ قرار گيرند:

 الف‌ - كارگراني‌ كه‌ بر عليه‌ آتش‌ مبارزه‌ مي‌نمايند يا عمل‌ نجات‌ را انجام‌ مي‌دهند و يا در هواي‌ غيرقابل‌ تنفس‌ ناشي‌ از تراكم‌ گازها يا نقصان‌ اكسيژن‌ انجام‌ وظيفه‌ مي‌كنند.

 ب‌ - كارگراني‌ كه‌ محل‌ كار آنها بيش‌ از 45 متر از نزديك‌ترين‌ منبع‌ هواي‌ سالم‌ و كافي‌ فاصله‌ داشته‌ و بايد مجاري‌ دستگاه‌هاي‌ تنفسي‌ آنها مورد حفاظت‌ قرار گيرند و استفاده‌ از دستگاه‌هاي‌ تنفسي‌ فيلتردار براي‌ آنها مجاز تشخيص‌ داده‌ نشود.

ماده‌ 97: اشخاصي‌ كه‌ از دستگاه‌هاي‌ اكسيژن‌ استفاده‌ مي‌نمايند بايد قبلاً تعليمات‌ مخصوص‌ نسبت‌ به‌ طرز استعمال‌ اين‌ دستگاه‌ها را گرفته‌ باشند.

ماده‌ 98: حداكثر فشار در بالن‌هاي‌ محتوي‌ اكسيژن‌ 150 اتمسفر مي‌باشد و بالن‌ها بايد مجهز به‌ فشارسنجي‌ براي‌ كنترل‌ فشار اكسيژن‌ باشند.

ماده‌ 99: در دستگاه‌هاي‌ اكسيژن‌ دهنده‌ شير تقليل‌ فشار بايد طوري‌ تنظيم‌ شود تا حداقل‌ در هر دقيقه‌ 2 ليتر (  گالن‌) اكسيژن‌ از آن‌ خارج‌ شود.

 بازرسي‌ - نگهداري‌ و استفاده‌ از دستگاه‌هاي‌ حفاظت‌ تنفسي‌

ماده‌ 100: كليه‌ قسمت‌هاي‌ حساس‌ و قطعاتي‌ كه‌ بيشتر در معرض‌ خرابي‌ و فرسودگي‌ قرار مي‌گيرند و همچنين‌ وسايل‌ انتقال‌ هواي‌ تازه‌ يا اكسيژن‌ بايد در فواصلي‌ كه‌ از يك‌ ماه‌ تجاوز نكند توسط‌ شخص‌ صلاحيتدار دقيقاً بازرسي‌ شوند.

ماده‌ 101: در فواصلي‌ كه‌ از يك‌ ماه‌ تجاوز نكند مي‌بايستي‌ دريچه‌هاي‌ اطمينان‌ خودكار تنظيم‌ فشار در دستگاه‌هاي‌ اكسيژن‌ دهنده‌ مورد بررسي‌ و كنترل قرار گيرند.

ماده‌ 102: براي‌ اطمينان‌ از كار صحيح‌ وسايل‌ كنترل‌ دستگاه‌هاي‌ اكسيژن‌ دهنده‌ بايد لااقل‌ هر ششماه‌ يكبار وسايل‌ كنترل‌ مزبور بازرسي‌ دقيق‌ قرار گيرند.

ماده‌ 103:  اكسيژني‌ كه‌ از دستگاه‌ اكسيژن‌ دهنده‌ خارج‌ مي‌شود بايد عاري‌ از هرگونه‌ مواد مضره باشد.

ماده‌ 104: اشخاصي‌ كه‌ از دستگاه‌هاي‌ اكسيژن‌ دهنده‌ استفاده‌ مي‌نمايند بايد قبلاً تعليمات‌ مخصوص‌ را بشرح‌ زير فرا گرفته‌ باشند:

 الف‌ - طرز قرار دادن‌ سريع‌ و صحيح‌ ماسك‌ يا دهان‌ بند روي‌ صورت‌.

 ب‌ - طريقه‌ استفاده‌ صحيح‌ دستگاه‌ در موارد ضروري‌ و فوري‌.

ماده‌ 105: كارگران‌ موظفند هرگونه‌ نقص‌ يا عيبي‌ كه‌ در دستگاه‌هاي‌ تنفسي‌ مشاهده‌ مي‌نمايند فوراً به‌ مامور فني‌ مربوطه‌ اطلاع‌ دهند.

ماده‌ 106: دستگاه‌هاي‌ تنفسي‌ بايد:

 الف‌ - تحت‌ نظارت‌ مستقيم‌ متخصص‌ ذي‌ صلاحيتي‌ كه‌ مسئول‌ مراقبت‌ در سالم‌ بودن‌ آنها است‌ نگهداري‌ شود.

 ب‌ - در محلي‌ تميز، خشك‌ و خنك‌ بطور مرتب‌ قرار داده‌ شوند و در عين‌ حال‌ دسترسي‌ به‌ آنها آسان‌ باشد.

ماده‌ 107: دستگاه‌هاي‌ تنفسي‌ مجهز به‌ محفظه‌ و قاب‌ فيلتردار بايد هميشه‌ تميز بوده‌ و قسمت‌ ماسك‌ يا دهان‌ بند آن‌ پس‌ از هر مرتبه‌ استفاده‌ ضدعفوني‌ گردد.

ماده‌108: ماسك‌ها و لوله‌هاي‌ قابل‌ انعطاف‌ مجراي‌ هوا بايد باصابون‌ شسته‎شده‌ و سپس‌ با آب‎تميز موادصابوني‌ آن‎گرفته‎شود و قبل‌ ازآنكه‌ درمحل‌ خود قرارداده‌ شوند خشك‎گردند.

ماده109:دستگاه‌ تنفسي‌ كه‎مورد استفاده‌ قرارگرفته‌ است‌ درصورتي‌ شخص‌ ديگري‌ مي‌تواند از آن‌ استفاده‌ نمايد كه‌ قبلاً با آب‌ نيم‌ گرم‌ و صابون‌ شسته‌شده‌ و كاملاً ضدعفوني‌ گردد.

ماده‌ 110: كليه‌ وسايل‌ حفاظتي‌ مندرج‌ در اين‌ آيين‌نامه‌ برحسب‌ نوع‌ كار كارگران‌ بايد از طرف‌ كارفرما تهيه‌ و مجاناً در اختيار كارگران‌ مربوطه‌ قرار داده‌ شود.

 اين‌ آيين‌نامه‌ مشتمل‌ بر ده‌ فصل‌ و 110 ماده‌ باستناد ماده‌ 47 قانون‌ كار تدوين‌ و در جلسه‌ شورايعالي‌ حفاظت‌ فني‌ مورخ‌ 21/12/1340 (شصت‌ و ششمين‌ جلسه‌) به‌ تصويب‌ نهايي‌ رسيده‌ و قابل‌ اجرا است‌.

..................................................................................................................................
 آيين‌نامه‌ حفاظت‌ و بهداشت‌ عمومي‌ در كارگاه‌ها

 

ماده‌ 1 : كليه‌ كارگاه‌هاي موجود و كارگاه‌هايي‌ كه‌ در آتيه‌ تاسيس‌ مي‌شوند بايد مقررات‌ عمومي‌ مربوط‌ به‌ حفاظت‌ و بهداشت‌ كار را كه‌ در اين‌ آيين‌نامه‌ مقرر مي‌شود طبق‌ ماده‌ 48 قانون‌ كار رعايت‌ نمايند.

 

فصل‌ اول‌ - ساختمان‌

ماده‌ 2 : ساختمان‌ كارگاه‌ها و كارخانه‌ها بايد با وضع‌ آب‌ و هواي‌ محل‌ متناسب‌ باشد.

ماده‌ 3 : براي‌ هر كارگر در كارگاه‌ حداقل‌ بايد 12 متر مكعب‌ فضا منظور گردد و فضاي‌ اشغال‌ شده‌ به‌وسيله‌ ماشين‌ آلات‌ يا ابزار و اثاثيه‌ مربوط‌ به‌كار همچنين‌ فضاي‌ بالاتر از ارتفاع‌ سه‌ متر جزء فضاي‌ مزبور محسوب‌ نمي‌شود.

ماده‌ 4 : سقف‌ و بدنه‌ و كف‌ عمارات‌ كارگاه‌ بايد با مصالحي‌ ساخته‌ و اندود شود كه‌ از نفوذ رطوبت‌ به‎داخل‌ كارگاه‌ جلوگيري‎نمايد و حتي‌‎الامكان‌ مانع‌ نفوذ‎گرما و يا سرماي‌ خارج‌ گردد.

ماده‌ 5 :كف‌ عمارات‌ كارگاه‌ بايد هموار و بدون‌ حفره‌ بوده‌ و به‌ نحوي‌ مناسب‌ مفروش‌ شود كه‌ قابل‌ شستشو باشد و توليد گرد و غبار نكند و موجب‌ لغزيدن‌ كارگران‌ نگردد.

در مواردي‌ كه‌ نوع‌ كار اقتضاي‌ ريخته‌ شدن‌ آب‌ را به‌ كف‌ كارگاه‌ داشته‌ باشد بايد كف‌ كارگاه‌ داراي‌ شيب‌ متناسب‌ و مجراي‌ مخصوص‌ براي‌ خروج‌ آب‌ و جلوگيري‌ از جمع‌ شدن‌ آب‌ در كف‌ كارگاه‌ باشد.

ماده‌ 6 :در محل‌هايي‌ كه‌ مواد شيميايي‌ و سمي‌ بكار مي‌برند بايد بدنه‌ ديوار كارگاه‌ تا يك‌ متر و شصت‌ سانتيمتر ارتفاع‌ از كف‌ زمين‌ قابل‌ شستشو باشد.

ماده‌ 7 :در صورتي‌ كه‌ در ساختمان‌ كارگاه‌ دهانه‌ها يا سوراخ‌هايي‌ موجود باشد كه‌ احتمال‌ سقوط‌ اشخاص‌ برود بايد به‌وسيله‌ نصب‌ پوشش‌هاي‌ فلزي‌ محكم‌ و نرده‌هايي‌ كه‌ حداقل‌ ارتفاع‌ آن‌ 60 سانتيمتر باشد موجبات‌ جلوگيري‌ از سقوط‌ اشخاص‌ و رفع‌ خطر بعمل‌ آيد.

ماده‌ 8 :عرض‌ پلكان‌ عمومي‌ كارگاه‌ بايد حداقل‌ 120 سانتيمتر و پاگردهاي‌ آن‌ متناسب‌ با عرض‌ مزبور باشد. در مورد پلكان‌هايي‌ كه‌ بيش‌ از چهار پله‌ دارد در طرف‌ باز پلكان‌ بايد نرده‌ محكم‌ نصب‌ شود و در مسير پلكان‌ نبايد هيچگونه‌ مانعي‌ وجود داشته‌ باشد.

ماده‌ 9 :عمارات‌ كارگاه‌ بايد به‌ تناسب‌ وسعت‌ محل‌ كار به‌ اندازه‌ كافي‌ در و پنجره‌ براي‌ ورود نور و هوا داشته‌ باشد.

ماده‌ 10 :كارگاه‌هايي‌ كه‌ وسايل‌ كار و نوع‌ محصول‌ آن‌ طوري‌ است‌ كه‌ بيشتر در معرض‌ حريق‌ واقع‌ مي‌شود حتي‌ الامكان‌ بايد با مصالح‌ نسوز ساخته‌ شوند.

 

فصل‌ دوم‌ - روشنايي‌

ماده‌ 11 :در هر كارگاه‌ بايستي‌ روشنايي‌ كافي‌ (طبيعي‌ يا مصنوعي‌) متناسب‌ با نوع‌ كار و محل‌ تامين‌ شود. در صورتي‌ كه‌ براي‌ روشنايي‌ از نور مصنوعي‌ قوي‌ استفاده‌ شود بايد براي‌ ممانعت‌ از ناراحتي‌چشم‌ حبابهاي‌ مخصوصي‌ نصب‌ گردد.

ماده‌ 12 :كليه‌ پنجره‌هاي‌ بدنه‌ و سقف‌ كه‌ جهت‌ روشنايي‌ اطاق‌ها تعبيه‌ شده‌ و كليه‌ چراغها و حبابها بايد نظيف‌ نگاه‌ داشته‌ شود.

 

فصل‌ سوم‌ - تهويه‌ و حرارت‌

ماده‌ 13 :محل‌ كار در هر كارگاه‌ بايد بطوري‌ تهويه‌ شود كه‌ كارگران‌ هميشه‌ هواي‌ سالم‌ تنفس‌ نمايند. در مورد محل‌هاي‌ كار پوشيده‌ مقدار حداقل‌ هواي‌ لازم‌ براي‌ هر كارگر بر حسب‌ نوع‌ كار در هر ساعت‌ 30 الي‌ 50 متر مكعب‌ مي‌باشد.

ماده‌ 14 :در كارگاه‌هايي‌ كه‌ دود و يا گاز و يا گرد و غبار و يا بخارهاي‌ مضر ايجاد مي‌شود بايد مواد مزبور با وسايل‌ فني‌ موثر طوري‌ از محل‌ توليد به‌ خارج‌ كارگاه‌ هدايت‌ شود كه‌ مزاحمت‌ و خطري‌ براي‌ كارگران‌ ايجاد ننمايد.

ماده‌ 15 :دركارگاه‌هايي‌ كه‌ تهويه‌ طبيعي‌ كافي‌ نباشد بايد از وسايل‌ تهويه‌ مصنوعي‌ استفاده‌ شود.

ماده‌ 16 :هر كارگاه‌ بايد داراي‌ وسائلي‌ باشد كه‌ در زمستان‌ و تابستان‌ درجه‌ حرارت‌ داخلي‌ آن‌ به‌ وضع‌ قابل‌ تحملي‌ نگاهداري‌ شود.

 

فصل‌ چهارم‌ - جلوگيري‌ از آتش‌ سوزي‌ و مبارزه‌ با حريق‌

ماده‌ 17 : در هر سالن‌ كار به‌ تناسب‌ تعداد كارگران‌ بايد درهاي‌ يك‌ طرفه‌اي‌ كه‌ به‌ خارج‌ باز شوند بنام‌ درهاي‌ نجات‌ وجود داشته‌ باشد و درهاي‌ مزبور به‌ راهروها و يا معابر خروجي‌ ساختمان‌ منتهي‌ شوند.

ماده‌ 18 : درهاي‌ خروجي‌ نجات‌ هيچوقت‌ نبايد قفل‌ باشد و بايد به‌وسيله‌ علايم‌ و يا چراغهاي‌ مخصوصي‌ از داخل‌ مشخص‌ باشد.

ماده‌ 19 : كليه‌ پلكان‌ها و پاگردها در ساختمان‌هاي‌ بلندتر از دو طبقه‌ (طبقه‌ اول‌ 5 متر و ساير طبقات‌ هر كدام‌ 4 متر محاسبه‌ مي‌شود) بايد با مصالح‌ ساختماني‌ نسوز ساخته‌ شوند.

ماده‌ 20 : درهايي‌ كه‌ به‌ طرف‌ پلكان‌ باز مي‌شود بايد لااقل‌ فاصله‌اي‌ به‌ اندازه‌ عرض‌ در تا نخستين‌ پله‌ براي‌ توقف‌ داشته‌ باشد.

ماده‌ 21 : در كارگاه‌هايي‌ كه‌ بيشتر احتمال‌ بروز حريق‌ مي‌رود بايد وسايل‌ مخصوص‌ اعلام‌ خطر (آژير) بكار رود به‌طوري‌كه‌ در تمام‌ محوطه‌ كار اعلام‌ خطر شنيده‌ شود.

ماده‌ 22 : كارفرما موظف‌ است‌ مواد محترقه‌ مورد نياز كارخانه‌ را در تانك‌ها و مخازني‌ كه‌ مقاوم‌ در مقابل‌ آتش‌ باشند نگهداري‌ نمايد و اين‌ مخازن‌ و تانك‌ها بايد از محل‌ كار مجزا و فاصله‌ كافي‌ داشته‌ باشند.

ماده‌ 23 : در نقاطي‌ كه‌ مواد منفجره‌ و يا مواد سريع‌ الاحتراق‌ يا سريع‌ الاشتعال‌ وجود دارد استعمال‌ دخانيات‌ و روشن‌ كردن‌ و حمل‌ كبريت‌ - فندك‌ و امثال‌ آنها بايد ممنوع‌ گردد.

ماده‌ 24 : در موارد زير تعبيه‌ و نصب‌ برق‌گير الزامي‌ است‌ :

الف- ساختمان‌هايي‌ كه‌ در آن‌ مواد قابل‌ احتراق‌ و يا انفجار توليد و يا ذخيره‌ و انبار مي‌شود.

ب- تانك‌ها و مخازني‌ كه‌ بنزين‌ونفت‎وروغن‌ و يا موادقابل‎اشتعال‎ديگر درآنها نگهداري‌ مي‌شود.

ج‌ - كوره‌هاي‌ مرتفع‌ و دوكش‌هاي‌ بلند.

 

فصل‌ پنجم‌ - ماشين‌ آلات‌، پوشش‌ و حفاظ‌ ماشين‌ آلات‌

ماده‌ 25 : كليه‌ قسمت‌هاي‌ انتقال‌ دهنده‌ نيرو (ترانسميسيون‌) از قبيل‌ تسمه،‌ فلكه،‌ زنجير و چرخ‌ دنده‌ و امثال‌ آن‌ و همچنين‌ قسمت‌هايي‌ از ماشين‌ها كه‌ امكان‌ ايجاد سانحه‌ براي‌ كارگر داشته‌ باشد بايد داراي‌ پوشش‌ و يا حفاظ‌ با استقامت‌ كافي‌ باشد.

ماده‌ 26 : قبل‌ از شروع‌ به‌ تعمير و نظافت‌ و روغنكاري‌ ماشين‌ها بايد بطور اطمينان‌ بخشي‌ آنها را متوقف‌ ساخت‌.

تبصره‌ - هنگام‌ راه‎ انداختن‌ ماشين‌ها به ‎منظور آزمايش‌ يا پس‌ ازتعمير لازمست‌‎ اين‎كار با‎ ابزار مطمئن‌ به‌وسيله‌ متخصصين‌فني‌ تحت‎نظر مدير فني‌ و يا نماينده‌ فني‌ ذي‎صلاحيت‌ او انجام‌ گيرد.

ماده‌ 27 : در موقع‌ تعمير تانك‌ها و مخازن‌ مواد خطرناك‌ و قابل‌ احتراق‌ و اشتعال‌ و انفجار از قبيل‌ مخازن‌ بنزين‌ و نفت‌ و روغن‌ و غيره‌ بايد مخازن‌ مذكور تخليه‌ و سپس‌ به‌ خوبي‌ شستشو شود به‌طوري‌كه‌ هر گونه‌ مواد زائد و خطرناك‌ از جدار داخلي‌ آن‌ زائل‌ گردد و براي‌ آنكه‌ گازهاي‌ موجوده‌ احتمالي‌ بكلي‌ خارج‌ شود بايد دريچه‌هاي‌ مخازن‌ باز بوده‌ و به‌ وسايل‌ لازم‌ تهويه‌ گردد.

 

فصل‌ ششم‌ - وسايط‌ الكتريكي‌

ماده‌ 28 : وسايل‌ و ادوات‌ الكتريكي‌ بايد داراي‌ حفاظ‌ بوده‌ و طوري‌ ساخته‌ و نصب‌ و بكار برده‌ شود كه‌ خطر برق‌ زدگي‌ و آتش‌ سوزي‌ وجود نداشته‌ باشد.

ماده‌ 29 : نصب‌ و امتحان‌ و يا تنظيم‌ وسايل‌ و ادوات‌ الكتريكي‌ بايد فقط‌ توسط‌ اشخاصي كه‌ صلاحيت‌ فني‌ آنها محرز باشد انجام‌ گيرد و متخصص‌ قبل‌ از شروع‌ بكار آنرا مورد آزمايش‌ قرار دهد.

ماده‌ 30 : براي‌ جلوگيري‌ از ازدياد سيم‌هاي‌ متحرك‌ و آزاد لازمست‌ به‌ مقدار كافي‌ پريز در محل‌هاي‌ مناسب‌ نصب‌گردد تا به‌سهولت‌ بتوان‌ از آنها استفاده‌ نمود.

ماده‌ 31 : پوشش‌ها و زره‌ كابل‌هاي‌ برق‌ و لوله‌ها و بست‌ها و متعلقات‌ و همچنين‌ حفاظ‌ها و ساير قسمت‌هاي‌ فلزي‌ وسايل‌ برق‌ كه‌ مستقيماً تحت‌ فشار برق‌ نيستند براي‌ جلوگيري‌ از بروز خطرات‌ احتمالي‌ بايد اتصال‌ زمين‌ موثري‌ داشته‌ باشند.

ماده‌ 32 : سيم‌هاي‌ اتصال‌ زمين‌ بايد داراي‌ ضخامت‌ كافي‌ و در نتيجه‌ مقاومت‌ كم‌ باشند تا بتوانند با حداكثر جريان‌ احتمالي‌ كه‌ در اثر از بين‌ رفتن‌ و يا خراب‌ شدن‌ عايق‌ بوجود آيد استقامت‌ داشته‌ باشند. ضمناً بايد در مدار جريان‌ وسايل‌ پيش‌بيني‌ شود كه‌ در صورت‌ پيدا شدن‌ نقصي‌ كه‎موجب‌ اتصال‎جريان‌ برق‎ به‎زمين‌ گرددتمام‌ مدار يا قسمت‌ معيوب‌ آنرا قطع‎كند.

ماده‌ 33 : در نقاطي‌ كه‌ احتمال‌ صدمه‌ به‌ سيم‌هاي‌ اتصال‌ زمين‌ مي‌رود بايستي‌ به‌وسيله‌ مكانيكي‌ آنها را محافظت‌ نمود.

ماده‌ 34 : در مورد دستگاه‌هاي‌ الكتريكي‌ متحرك‌ كه‌ داراي‌ قسمت‌هاي‌ فلزي‌ بدون‌ عايق‌ باشند اعم‌ از اينكه‌ با جريان‌ متناوب‌ كار كنند يا دائم‌ بايد احتياطات‌ زير بعمل‌ آيد :

الف‌ - بدنه‌هاي‌ فلزي‌ بدون‌ عايق‌ وسايل‌ مزبور بايستي‌ بطور اطمينان‌ بخشي‌ اتصال‌ زمين‌ داشته‌ باشند مگر اينكه‌ جريان‌ دائم‌ با فشار كمتر از 250 ولت‌ باشد.

ب‌ - بكار بردن‌ دستگاه‌هاي‌ الكتريكي‌ متحرك‌ با ولتاژ بيش‌ از 250 ولت‌ ممنوع‌ است‌.

ج‌ - در مواردي‌ كه‌ بكار بردن‌ سيم‌ اتصال‌ زمين‌ موثر مقدور نباشد بايد جرياني‌ با ولتاژ كمتر بكار برده‌ شود.

د - در محيط‌هاي‌ آماده‌ به‌ اشتعال‌ و همچنين‌ در مجاورت‌ مواد قابل‌ اشتعال‌ بايد فقط‌ از وسايل‌ مخصوص‌ الكتريكي‌ متحركي‌ استفاده‌ شود كه‌ از لحاظ‌ عدم‌ ايجاد اشتعال‌ اطمينان‌ بخش‌ باشد.

ماده‌ 35 : در مدت‌ تعمير شبكه‌ برق‌ بايد آنرا به‌وسيله‌ كليد از منبع‌ جريان‌ قطع‌ و به‌ زمين‌ متصل‌ نمود و در صورت‌ لزوم‌ بين‌ سيم‌هاي‌ شبكه‌ نيز اتصال‌ مستقيم‌ برقرار كرد.

ماده‌ 36 : در محيطي‌ كه‌ خطوط‌ تحت‌ فشار برق‌ وجود دارد تعمير يا نصب‌ ماشين‌ آلات‌ و دستگاه‌ها يا سيم‎كشي‌ يا هرعمل‌ ديگر كه‌ ممكن است ايجاد برق‎زدگي‌ نمايد اكيداً ممنوع‌ و فقط‌ پس‌ از قطع‌ جريان‌ برق‌ انجام‌ آن‌ مجاز خواهد بود.

ماده‌ 37 : سيم‌ها و كابل‌هاي‌ برق‌ بايد داراي‌ روپوش‌ عايق‌ مناسب‌ با فشار الكتريسيته‌ و ساير شرايط‌ موجوده‌ (رطوبت‌ و گرما - ضربه‌ و ساييدگي‌ و غيره‌) بوده‌ و روي‌ اصول‌ فني‌ نصب‌ و حتي‌ الامكان‌ در لوله‌ و يا كانال‌ قرار گرفته‌ باشند.

ماده‌ 38 : سيم‌هاي‌ پل‌ گردان‌ - جراثقال‌ و ساير سيم‌هايي‌ را كه‌ نمي‌توان‌ عايق‌ نمود بايد طوري‌ در حفاظ‌ قرار داد كه‌ از اتصال‌ احتمالي‌ جلوگيري‌ شود.

ماده‌ 39 : در كارگاه‌هايي‌ كه‌ مواد منفجره‌ و يا گازهاي‌ قابل‌ احتراق‌ و مواد قابل‌ اشتعال‌ توليد مي‌شود بايستي‌ اتصال‌هاي‌ برقي‌ به‌ نحوي‌ باشند كه‌ ايجاد جرقه‌ ننمايد و از موتورهايي‌ كه‌ طبق‌ اصول‌ فني‌ براي‌ اين‌ قبيل‌ كارها ساخته‌ شده‌ استفاده‌ شود.

ماده‌ 40 : كليه‌ ماشين‌ آلات‌ و دستگاه‌هايي‌ كه‌ احتمال‌ توليد الكتريسيته‌ ساكن‌ دارد بايد اتصال‌ زمين‌ موثر داشته‌ باشند تا از تراكم‌ بارهاي‌ الكتريسيته‌ ساكن‌ روي‌ آنها جلوگيري‌ شود.

ماده‌ 41 : در محيطي‌ كه‌ مواد قابل‌ اشتعال‌ و يا قابل‌ انفجار (گازها - گرد و غبار و بخارات‌ قابل‌ انفجار و مايعات‌ قابل‌ اشتعال‌ و غيره‌) وجود دارد علاوه‌ بر اتصال‌ زمين‌ بايد به‌ وسايل‌ مطمئن‌ ديگري‌ نيز از تراكم‌ بارهاي‌ الكتريسيته‌ ساكن‌ جلوگيري‌ نمود.

 

فصل‌ هفتم‌ - آب‌ آشاميدني‌

ماده‌ 42 : در كليه‌ كارگاه‌ها كارفرما مكلف‌ است‌ آب‌ آشاميدني‌ گوارا و سالم‌ به‌ مقدار كافي‌ در مخازن‌ سربسته‌ و محفوظ‌ كه‌ طبق‌ اصول‌ بهداشت‌ ساخته‌ و نگاهداري‌ شود در دسترس‌ كارگران‌ بگذارد.

ماده‌ 43 : به‌ كارگراني‌ كه‌ در گرماي‌ زياد براي‌ مدت‌ مديدي‌ كار مي‌كنند بايد قرص‌هاي‌ نمك‌ طعام‌ داده‌ شود.

ماده‌ 44 : استفاده‌ از ليوان‌ عمومي‌ براي‌ آشاميدن‌ آب‌ ممنوع‌ است‌.

 

فصل‌ هشتم‌ - نظم‌ و نظافت‌ در كارگاه‌

ماده‌ 45 : محل‌هاي‌ كار و سالن‌هاي‌ كار - راهروها - انبارها و ساير قسمت‌هاي‌ ديگر كارگاه‌ بايد طبق‌ اصول‌ بهداشت‌ نگاهداري‌ شود.

ماده‌ 46 : ديوارها - سقف‌ - پنجره‌ها و درها و شيشه‌ها بايد پاكيزه‌ بوده‌ و بي‌ عيب‌ نگاهداشته‌ شوند كف‌ سالن‌ها بايد پاكيزه‌ بوده‌ و در حدود امكان‌ تر و لغزنده‌ نباشد.

ماده‌ 47 : جارو و نظافت‌ كردن‌ تا جايي‌ كه‌ امكان‌ دارد بايد در فواصل‌ نوبت‌هاي‌ كار انجام‌ شده‌ و به‌ ترتيبي‌ صورت‌ گيرد كه‌ از انتشار گرد و غبار جلوگيري‌ شود.

ماده‌ 48 : انداختن‌ آب‌ دهان‌ و بيني‌ روي‌ زمين‌ و ديوار و راه‌ پله‌ ممنوع‌ است‌ و در هر محل‌ كار بايد به‌ تعداد كافي‌ ظروف‌ مخصوصي‌ براي‌ ريختن‌ زباله‌ و ظروف‌ ديگري‌ براي‌ انداختن‌ اخلاط‌ موجود باشد. اين‌ ظروف‌ بايد قابل‌ پاك‌ كردن‌ بوده‌ و در شرايط‌ مناسب‌ بهداشتي‌ نگهداري‌ و گندزدايي‌ شوند.

ماده‌ 49 : فاضلاب‌ و ساير فضولات‌ كارخانجات‌ بايد به‌وسيله‌ مجاري‌ فاضلاب‌ به‌ چاه‌ها و يا حوضچه‌هاي‌ تصفيه‌ ريخته‌ شود و اين‌ مجاري‌ بايد با مصالح‌ غير قابل‌ نفوذ ساخته‌ شده‌ و قطر داخلي‌ و شيب‌ آنها طوري‌ باشد كه‌ به‌ سهولت‌ فاضلاب‌ را به‌ چاه‌ها و يا حوضچه‌هاي‌ تصفيه‌ هدايت‌ نمايد. در محل‌هايي‌ كه‌ شيب‌ كافي‌ وجود ندارد به‌ وسايل‌ مكانيكي‌ بايستي‌ اين‌ منظور تامين‌ گردد.

ماده‌ 50 : در كارگاه‌هايي‌ كه‌ فضولات‌ حاصله‌ ممكن‌ است‌ موجب‌ مسموميت‌ يا بيماري‌ گردد بايد فضولات‌ مزبور با عمليات‌ فيزيكي‌ يا شيميايي‌ در حوضچه‌هاي‌ مخصوص‌ تصفيه‌ گردد در هر حال‌ در دفع‌ فضولات‌ بايد از نظر حفظ‌ سلامت‌ و بهداشت‌ و جلوگيري‌ از خطرات‌ ممكنه‌ دقت‌ و پيش‌بيني‌هاي‌ لازمه‌ بعمل‌ آيد.

ماده‌ 51 : مواد اوليه‌ و محصول‌ كارگاه‌ بايد طوري‌ در داخل‌ انبارها و يا كارگاه‌ گذارده‌ شود كه‌ عبور و مرور كارگران‌ و در صورت‌ اقتضا وسايل‌ نقليه‌ به‌ راحتي‌ ممكن‌ باشد و ضمناً مواد مزبور بايد طوري‌ چيده‌ شود كه‌ خطر سقوط‌ و بروز سوانح‌ وجود نداشته‌ باشد.

ماده‌ 52 : هر كارگاه‌ بايد داراي‌ تعداد كافي‌ مستراح‌ مردانه‌ و زنانه‌ بطور مجزا باشد ساختمان‌ مستراح‌ بايد طوري‌ باشد كه‌ بوي‌ عفونت‌ آن‌ به‌وسيله‌ هواكش‌ به‌ خارج‌ منتقل‌ گردد و آبي‌ كه‌ در آن‌ استعمال‌ مي‌شود از شير برداشته‌ شود. براي‌ هر 25 كارگر حداقل‌ بايد يك‌ مستراح‌ وجود داشته‌ باشد و در هر مستراح‌ يك‌ آفتابه‌ گذاشته‌ شود شستشو و گندزدايي‌ مرتب‌ مستراح‌ها الزامي‌ است‌.

ماده‌ 53 : هر كارگاه‌ بايد داراي‌ تعداد كافي‌ روشويي‌ يا شير باشد روشويي‌ها بايد طوري‌ ساخته‌ شود كه‌ طبق‌ اصول‌ بهداشتي‌ قابل‌ استفاده‌ و قابل‌ پاك‌ كردن‌ باشد. براي‌ هر 20 نفر كارگر حداقل‌ بايد يك‌ روشويي‌ وجود داشته‌ باشد.

ماده‌ 54 : كارفرما مكلف‌ است‌ براي‌ تامين‌ نظافت‌ كارگران‌ به‌ مقدار كافي‌ صابون‌ در اختيار آنان‌ گذارده‌ و وسايل‌ خشك‌ كردن‌ دست‌ و روي‌ كارگران‌ را تامين‌ نمايد.

ماده‌ 55 : در كارگاه‌هايي‌ كه‌ پوست‌ بدن‌ كارگران‌ در معرض‌ مواد سمي‌ يا عفوني‌ يا محرك‌ يا مواد كثيف‌ و گرد و غبار بوده‌ و همچنين‌ در كارگاه‌هايي‌ كه‌ كارگران‌ در گرماي‌ زياد كار مي‌كنند كارفرما مكلف‌ است‌ براي‌ هر شش‌ نفر كارگري‌ كه‌ در يك‌ زمان‌ كار خود را ترك‌ مي‌كنند حداقل‌ يك‌ دوش‌ با آبگرم‌ و سرد تهيه‌ نمايد و محل روش‌ها بايد با مراقبت‌ كامل‌ نظيف‌ و گندزدايي‌ شود.

ماده‌ 56 : در هر كارگاه‌ بايد اطاقي‌ با وسعت‌ كافي‌ و قفسه‌هاي‌ انفرادي‌ براي‌ تعويض‌ و گذاردن‌ لباس‌ شخصي‌ كارگران‌ اختصاص‌ يابد. اطاق‌ مزبور و قفسه‌هاي‌ آن‌ بايد مرتباً تهويه‌ و گندزدايي‌ و پاكيزه‌ شود.

 

فصل‌ نهم‌ - ناهار خوري‌

ماده‌ 57 : هر كارگاه‌ كه‌ كارگران‌ آن‌ در همانجا غذا صرف‌ مي‌نمايند بايد داراي‌ محل‌ مخصوصي‌ با وسعت‌ كافي‌ و تعداد لازم‌ ميز و نيمكت‌ براي‌ عده‌اي‌ كه‌ در يك‌ موقع‌ غذا مي‌خورند باشد. محل‌ غذاخوري‌ بايد داراي‌ روشنايي‌ كافي‌ بوده‌ و پيوسته‌ طبق‌ اصول‌ بهداشتي‌ پاكيزه‌ نگهداري‌ شود.

ماده‌ 58 : ظروف‌ غذاخوري‌ بايد هميشه‌ پاك‌ و عاري‌ از هر گونه‌ آلودگي‌ باشد.

ماده‌ 59 : كاركنان‌ محل‌ غذاخوري‌ بايد داراي‌ روپوش‌ تميز بوده‌ و نسبت‌ به‌ نظافت‌ شخصي‌ خود مراقبت‌ كامل بنمايند و ماهي‌ يك‌ مرتبه‌ معاينه‌ پزشكي‌ بشوند.

ماده‌ 60 : كارگران‌ قبل‌ از ورود به‌ محل‌ غذاخوري‌ بايد دست‌ و روي‌ خود را با صابون‌ بشويند و درصورتي‌ كه‌ با مواد سمي‌ يا عفوني‌ و يا كثيف‌ سروكار دارند لباس‌ كار خود را تعويض‌ نمايند.

 

فصل‌ دهم‌ - وسايل‌ استحفاظي‌ فردي‌

ماده‌ 61 : كارفرما موظف‌ است‌ در هر سال‌ دو دست‌ لباس‌ كار مجاناً در اختيار هر كارگر بگذارد. لباس‌ كار بايد مناسب‌ با نوع‌ كار باشد و طوري‌ تهيه‌ شود كه‌ كارگر بتواند به‌ راحتي‌ وظائف‌ خود را انجام‌ دهد و موجب‌ بروز سوانح‌ نگردد.

تبصره - به كارگران زن علاوه بر لباس كار بايد سربند نيز داده شود.

ماده‌ 62 : به‌ كارگراني‌ كه‌ با مواد شيميايي‌ كار مي‌كنند بايد علاوه‌ بر لباس‌ كار - بر حسب‌ نوع‌ كار وسايل‌ استحفاظي‌ لازم‌ از قبيل‌ پيش‌ بند و كفش‌ و دستكش‌ مخصوص‌ و عينك‌ و غيره‌ كه‌ آنان‌ را از آسيب‌ مواد مزبور مصون‌ دارد، داده‌ شود.

ماده‌ 63 : به‌ كارگراني‌ كه‌ در مجاورت‌ كوره‌هاي‌ ذوب‌ فلز و آهنگري‌ كار مي‌كنند بايد لباس‌ يا پيش‌ بند نسوز و نقاب‌ يا عينك‌ و به‌ كارگراني‌ كه‌ مستقيماً با مواد گداخته‌ كار مي‌كنند علاوه‌ بر وسايل‌ فوق‌ دستكش‌ و كفش‌ نسوز داده‌ شود.

ماده‌ 64 : براي‌ سيم‌ كشي‌ و هر نوع‌ كار ديگر در ارتفاعات‌ مانند ديوارها و پايه‌هاي‌ بلند و بطور كلي‌ هر محلي‌ كه‌ امكان‌ تعبيه‌ وسايل‌ حفاظتي‌ براي‌ جلوگيري‌ از سقوط‌ كارگر مقدور نباشد بايد به‌ كارگران‌ كمربند اطمينان‌ داده‌ شود.

ماده‌ 65 : لباس‌ كارگراني‌ كه‌ با مواد سمي‌ كار مي‌كنند بايد در محل‌ مخصوصي‌ جدا از محل‌ لباس‌كن‌ عمومي‎نگاهداري‌ و به‎ترتيبي‌ شستشوشودكه‎كارگران‌ را از آسيب‎نفوذ سم ‎مصون‌ بدارد.

ماده‌ 66 : براي‌ كارگراني‌ كه‌ موقع‌ كار در معرض‌ سقوط‌ اجسام‌ قرار دارند بايد كفش‌ حفاظتي‌ و كلاه‌ مخصوص‌ حفاظتي‌ از فلز و يا ماده‌ سخت‌ ديگري‌ كه‌ قابل‌ اطمينان‌ باشد تهيه‌ شود.

ماده‌ 67 : كارفرما مكلف‌ است‌ مراقبت‌ نمايد كارگراني‌ كه‌ در نزديكي‌ قسمت‌هاي‌ گردنده‌ ماشين‎آلات‌ مشغول‌ كار مي‌باشند. موهاي‌ خود را‎كوتاه‌ نموده‌ و يا به‌وسيله‎سربندنگهداري‌ نمايند.

ماده‌ 68 : در مواردي‌ كه‌ نوع‌ كار طوري‌ است‌ كه‌ خطراتي‌ براي‌ چشم‌ كارگران‌ وجود دارد از قبيل‌ سمباده‌ و جوشكاري‌ و ماشين‌هاي‌ تراش‌ و نظائر آن‌ كارفرما مكلف‌ است‌ عينك‌هاي‌ مخصوص‌ مناسب‌ با كار در دسترس‌ كارگران‌ بگذارد.

ماده‌ 69 : كارفرما مكلف‌ است‌ به‌ كارگراني‌ كه‌ روي‌ شبكه‌ تحت‌ فشار برق‌ كار مي‌كنند و در معرض‌ خطر برق‌ زدگي‌ هستند علاوه‌ بر ابزار مخصوص‌ دستكش‌ و كفش‌ و كلاه‌ مخصوص‌ عايق‌ الكتريسيته‌ بدهد.

ماده‌ 70 : در مواردي‌ كه‌ جلوگيري‌ از انتشار گرد و غبار و مواد شيميايي‌ و يا تهويه‌ محيط‌ آلوده‌ به‌ مواد مزبور از لحاظ‌ فني‌ ممكن‌ نباشد كارفرما موظف‌ است‌ ماسك‌ و يا وسايل‌ استحفاظي‌ متناسب‌ ديگري‌ تهيه‌ و در اختيار كارگر مربوطه‌ قرار دهد.

ماده‌ 71 : در محيط‌هاي‌ مرطوب‌ و در مورد كارهايي‌ كه‌ در آب‌ انجام‌ مي‌شود كارفرما بايد به‌ تناسب‌ نوع‌ كار كفش‌ يا چكمه‌هاي‌ لاستيكي‌ و در صورت‌ لزوم‌ دستكش‌هاي‌ غير قابل‌ نفوذ تهيه‌ و در دسترس كارگران بگذارد.

ماده‌ 72 : به‌ كارگراني‌ كه‌ با اشياء و مواد برنده‌ (از قبيل‌ اوراق‌ فلزي‌ و جام‌هاي‌ شيشه‌و خورده‌شيشه‌ و غيره‌) كار مي‌كنند بايد دستكش‌هاي‌ متناسب‌ با نوع‌ كار داده‌شود.

ماده‌ 73 : كارفرما مكلف‌ است‌ به‌وسيله‌ مسئولين‌ فني‌ خود كليه‌ وسايل‌ استحفاظي‌ را مرتباً بازرسي‌ و در صورت‌ لزوم‌ تعمير و يا تعويض‌ نمايد تا پيوسته‌ وسايل‌ مزبور براي‌ تامين‌ حفاظت‌ كارگران‌ آماده‌ باشد.

ماده‌ 74 : كارفرما مكلف‌ است‌ مراقبت‌ نمايد كه‌ كارگران‌ مرتباً از وسايل‌ استحفاظي‌ كه‌ به‌وسيله‌ او تهيه‌ و در اختيار آنان‌ گذاشته‌ شده‌ استفاده‌ نمايند. عدم‌ استفاده‌ از وسايل‌ مزبور قصور در انجام‌ وظيفه‌ محسوب‌ مي‌شود.

 

فصل‌ يازدهم‌ - كمك‌هاي‌ اوليه‌

ماده‌ 75 : كارفرما مكلف‌ است‌ در صورت‌ امكان‌ مركزي‌ براي‌ استفاده‌ فوري‌ بيماران‌ يا اشخاص‌ آسيب‌ ديده‌ تحت‌ نظر يك‌ يا چند پزشك‌ يا پزشكيار تاسيس‌ نمايد و در صورت‌ عدم‌ امكان‌ بايد يك‌ يا چند قفسه‌ محتوي‌ داروها و لوازم‌ كمك‌هاي‌ اوليه‌ متناسب‌ با تعداد كارگران‌ و نوع‌ خطرات‌ كارگاه‌ در نقاطي‌ كه‌ دسترسي‌ فوري‌ به‌آنها براي‌ كارگران‌ ميسر باشد ايجاد نمايد. مراكز كمك‌هاي‌ اوليه‌ و محل‌ نصب‌ قفسه‌ها بايد به‌وسيله‌ علايم‌ مخصوص‌ بصورتي‌ مشخص‌ باشد كه‌ كليه‌ كارگران‌ از محل‌ آن‌ مطلع‌ باشند. كارفرماياني‌ كه‌ كارگران‌ آنان‌ مشمول‌ مقررات‌ بيمه‌هاي‌ اجتماعي‌ مي‌باشند مي‌توانند در صورت‌ وقوع‌ حادثه‌ ناشي‌ از كار يا بيماري‌ حرفه‌اي‌ هزينه‌ انجام‌ كمك‌هاي‌ اوليه‌ را طبق‌ ماده‌ 85 لايحه‌ قانوني‌ بيمه‌هاي‌ اجتماعي‌ كارگران‌ از سازمان‌ بيمه‌هاي‌ اجتماعي‌ كارگران‌ دريافت‌ نمايند.

ماده 76 : در كارگاه‌هايي‌ كه‌ به‎سبب‌ نوع‎ كار احتمال‌ مخاطرات‌ مهم‌ از قبيل‌ خفگي‌ و برق‌زدگي‌ و امثال‌ آنها وجود دارد كارفرما مكلف‌ ‎است‌ براي‌ نجات‌ كارگر آسيب‌‎ديده‌ پيش‌بيني‌هاي‌ لازم‌ را بنمايد.

ماده‌ 77 : كارفرما مكلف‌ است‌ به‌ محض‌ اطلاع‌ از ابتلا يكي‌ از كارگران‌ به‌ امراض‌ واگير مراتب‌ را به‌ اولين‌ پست‌ وزارت‌ بهداري‌ و همچنين‌ به‌ سازمان‌ بيمه‌هاي‌ اجتماعي‌ كارگران‌ اطلاع‌ دهد.

ماده‌ 78 : كارفرما مكلف‌ است‌ دستورات‌ بهداشتي‌ مربوط‌ به‌ كارگاه‌ خود و همچنين‌ دستورات‌ بهداشتي‌ مربوط‌ به‌ امراض‌ واگير و امراضي‌ كه‌ به‌ صورت‌ همه‌گيري در آمده‌ است‌ براي‌ اطلاع‌ كارگران‌ در محل‌هاي‌ مناسب‌ نصب‌ نمايد.

ماده‌ 79 : كارفرما موظف‌ است‌ آمار بيماران‌ و حادثه‌ ديدگان‌ خود را در آخر هر ماه‌ به‌ ادارات‌ كار محل‌ ارسال‌ دارد.

ماده‌ 80 : متخلفين‌ از اجراي‌ مقررات‌ اين‌ آيين‌نامه‌ مشمول‌ شق‌ دوم‌ از ماده‌ 60 قانون‌ كار مصوب‌ اسفند ماه‌ 1337 خواهند بود.

اين‌ آيين‌نامه‌ مشتمل‌ بر 80 ماده‌ و 2 تبصره‌ به‌ استناد ماده‌ 47 قانون‌ كار تدوين‌ و در يازدهمين‌ جلسه‌ شورايعالي‌ حفاظت‌ فني‌ مورخ‌ يكشنبه‌ 14/6/1338 به‌ تصويب‌ نهايي‌ رسيده‌ و قابل‌ اجرا است‌.

..................................................................................................................................

آيين‌نامه‌ ايمني‌ كار روي‌ خطوط‌ و تجهيزات‌ برق‌ دار

 

 مقدمه‌

 نظريه‌ اينكه‌ احتياج‌ صنايع‌ و تأسيسات‌ ديگر (مانند بيمارستانها و غيره‌) به‌ استفاده‌ از نيروي‌ برق مط‌مئن‌ و مداوم‌ روزافزون‌ بوده‌ و قطع‌ برق‌ ممكن‌ است‌ باعث‌ ايجاد خسارات‌ مالي‌ و خطرات‌ جاني‌ شود، لذا اصلاحات‌ و تغييرات‌ بايد الزاماً بر روي‌ خطوط‌ و تجهيزات‌ برق‌دار نيز عملي‌ گردد هدف‌ از تدوين‌ اين‌ آيين‌نامه‌ بيان‌ مقررات‌ و شرايطي‌ است‌ كه‌ در صورت‌ پيروي‌ از آن‌ انجام‌ عمليات‌ مربوط‌ به‌ تغيير و تبديل‌ و اصلاح‌وتعمير برروي‌ خطوط‌ و تجهيزات‌ برق‌دار توأم‌ با ايمني‌ افراد امكان‌پذير باشد.

 

 فصل‌ اول‌ - كليات‌

ماده‌ 1: انجام‌ هرگونه‌-تبديل‌-اصلاح‌ و تغيير بر روي‌ خطوط‌ با تجهيزات‌ برق‌دار هنگامي‌ مجاز خواهدبود كه آن‌ خطوط‌وتجهيزات‌ براي‌انجام‌ كار به‌ صورت‌ برق‌دار مناسب‌ باشند.

ماده‌ 2: انجام‌ تغييرات‌ در خطوط‌ و تجهيزات‌ موجود براي‌ مطابقت‌ آنها با مفاد اين‌ آيين‌نامه‌ به‌ منظور كار به‌ صورت‌ برق‌دار فقط‌ در مواردي‌ لازم‌ خواهد بود كه‌ انجام‌ كارهاي‌ ذكر شده‌ در ماده‌ 1 به‌ جز تعميرات‌ ضروري‌ تشخيص‌ داده‌ شود.

ماده‌ 3: مقررات‌ ذكر شده‌ در اين‌ آيين‌نامه‌ حداقل‌ شرايط‌ لازم‌ براي‌ تأمين‌ حفاظت‌ و ايمني‌ كار مي‌باشد. لذا ممكن‌ است‌ لازم‌ باشد كاركنان‌ مقررات‌ ديگري‌ را علاوه‌ بر مقررات‌ ذكر شده‌ در اين‌ آيين‌نامه‌ (به‌ شرطي‌ با آن‌ مغايرت‌ نداشته‌ باشد) جهت‌ تأمين‌ ايمني‌ بيشتر مراعات‌ نمايند.

انجام‌ بازرسي‌ها و آزمونهاي‌ اوليه‌ و تعيين‌ شرايط‌ موجود

ماده‌ 4: قبل‌ از انجام‌ هر نوع‌ كار بايد شرايط‌ موجود از طريق‌ انجام‌ بازرسي‌ها يا آزمونهاي‌ لازم‌ تعيين‌ گردد.

 تعيين‌ شرايط‌ موجود ذكر شده‌ در بالا شامل‌ تعيين‌ مشخصات‌ خطوط‌ و تجهيزات‌ برق‌دار و وضعيت‌ پايه‌ها - محل‌ استقرار و مدارها و تجهيزات‌ مربوط‌ به‌ خطوط‌ نيرو و كليه‌ سرويسهاي‌ ارتباطات‌ و ساير عوامل‌ مي‌باشد.

ماده‌ 5: خطوط‌ و تجهيزات‌ نيرو تا هنگامي‌ كه‌ از طريق‌ آزمونهاي‌ لازم‌ يا طريق‌ مناسب‌ ديگري‌ بي‌برق‌ تشخيص‌ داده‌ نشوند برق‌دار تلقي‌ خواهند شد.

ماده‌ 6: قبل‌ از انجام‌ هر نوع‌ كاري‌ بر روي‌ خطوط‌ و تجهيزات‌ يا در مجاورت‌ آنها ولتاژ كار بايد مشخص‌ شود.

 فواصل‌ مجاز

ماده‌ 7: هيچكس‌ مجاز نخواهد بود بدون‌ استفاده‌ از ابزار عايق‌ مناسب‌ با قسمت‌هاي‌ برق‌دار تماس‌ حاصل‌ نموده‌ و يا از اندازه‌ ذكر شده‌ در جدول‌ شماره‌ 1 به‌ قسمت‌هاي‌ برق‌دار نزديك‌تر شود مگر در يكي‌ از موارد زير:

 الف‌ - افراد نسبت‌ به‌ قسمت‌هاي‌ برق‌دار عايق‌ شده‌ يا در برابر آنها محافظت‌ شده‌ باشند.

 تبصره‌:  دستكش‌ يا دستكش‌ آستين‌ دار يا وسايل‌ حفاظتي‌ ديگر كه‌ مناسب‌ ولتاژ مورد نظر باشد به‌ عنوان‌ وسيله‌ عايق‌ كردن‌ مورد قبول‌ مي‌باشد.

 ب‌ - قسمت‌ برق‌دار نسبت‌ به‌ افراد يا هر نوع‌ جسم‌ هادي‌ ديگري‌ كه‌ ولتاژ آن‌ با ولتاژ قسمت‌ برق‌دار مورد بحث‌ فرق‌ دارد عايق‌ و يا محافظت‌ شده‌ باشد.

 ج‌ - افراد نظير مواقعي‌ كه‌ براي‌ كار كردن‌ با دست‌ لخت‌ آماده‌ شده‌اند نسبت‌ به‌ ديگر اجسام‌ هادي‌ عايق‌ شده‌ يا از آنها جدا بوده‌ يا نسبت‌ به‌ آنها حفاظت‌ شده‌ باشند.

ماده‌ 8: حداقل‌ فواصل‌ مجاز كار با حداقل‌ فواصل‌ مجاز كار با پرش‌[1] كه‌ در جدول‌ شماره‌ 1 ذكر شده‌ است‌ بايد دقيقاً رعايت‌ شود. حداقل‌ فاصله‌ كار با پرش‌ عايق‌ فاصله‌ ايست‌ كه‌ افراد در موقع‌ در دست‌ داشتن‌ پرش‌ و يا لوازم‌ عايق‌ مشابه‌ و انجام‌ كاري‌ روي‌ خط‌ يا تجهيزات‌ برق‌دار با آن‌ پيدا مي‌كنند.

ماده‌ 9: از ابزار تكيه‌گاه‌ و نگهدار هادي‌ها مانند پرشهاي‌ گيره‌اي‌[2] و كشش[3]  و تكيه‌گاه‌ مقره‌هاي‌ كششي‌[4] بشرطي‌ مي‌توان‌ استفاده‌ نموده‌ كه‌ فاصله‌ مجاز حداقل‌ به‌ اندازه‌ طول‌ زنجير مقره‌ يا طولهاي‌ داده‌ شده‌ در جدول‌ شماره‌ 1 براي‌ ولتاژهاي‌ كار مربوط‌ باشد.

جدول‌ شماره‌ 1 - حداقل‌ فواصل‌ مجاز براي‌ جريان‌ متناوب‌

ولتاژ بين‌ فازها به‌ كيلوولت‌

حداقل‌ فاصله‌ مجاز كار يا فاصله‌ مجاز كار با پرش‌هاي‌ عايق‌ به‌ متر

11 و كمتر

بالاتر از 11 تا 33

63

132

230

400

6/0

7/0

9/0

0/1

5/1

5/3 *

ðاين‌ فاصله‌ را مي‌توان‌ كمتر گرفت‌ به‌ شرطي‌ كه‌ فاصله‌ انتخاب‌ شده‌ از فاصله‌ قسمت‌هاي‌ برق‌دار خط‌ تا قسمت‌هاي‌ زمين‌ شده‌ كمتر نباشد.

 

 اقدامات‌ اضطراري‌ و كمك‌هاي‌ اوليه‌

ماده‌ 10: كارفرما بايد آموزش‌ لازم‌ در زمينه‌هاي‌ زير را براي‌ كاركنان‌ خود فراهم‌ نموده‌ و يا اطمينان‌ حاصل‌نمايد كه‌ افراد نسبت‌ به‌اين‌ مسائل‌ اطلاع‌وتخصص‌ كافي‌ داشته‌ باشند:

 الف‌ - روش‌هاي‌ مربوط‌ به‌ موارد اضطراري‌

 ب‌ - اصول‌ كمك‌هاي‌ اوليه‌ و نجات‌ شخص‌ برق‌ گرفته‌

 كار شبانه‌

ماده‌ 11: موقع‌ كار در شب‌ بايد چراغهاي‌ پروژكتوري‌ يا چراغهاي‌ قابل‌ حمل‌ بر حسب‌ مورد براي‌ انجام‌ كار آماده‌ و در اختيار كاركنان‌ گذارده‌ شود.

 كار در نزديكي‌ يا بر فراز آب‌

ماده‌ 12: در موقع‌ كار بر فراز يا در نزديكي‌ آب‌ و در موقعي‌ كه‌ خطر غرق‌ شده‌ وجود دارد بايد اقدامات‌ حفاظتي‌ براي‌ جلوگيري‌ از غرق‌ شدن‌ به‌ عمل‌ آيد.

 مايعات‌ دستگاه‌هاي‌ هيدورليك‌

ماده‌ 13: كليه‌ مايعات‌ مورد استفاده‌ در قسمت‌هاي‌ عايق‌ كاميون‌هاي‌ بالابر يا لوازم‌ هيدروليك‌ كه‌ در حوالي‌ يا بر روي‌ خطوط‌ يا تجهيزات‌ برق‌دار مورد استفاده‌ قرار مي‌گيرند بايد از نوع‌ عايق‌ باشد.

 

 فصل‌ دوم‌ - ابزار و لوازم‌ ايمني‌

 وسايل‌ ايمني‌

ماده‌ 14: وسايل‌ ايمني‌ لاستيكي‌ بايد با استاندارد مطابقت‌ داشته‌ و نكات‌ زير در مورد آنها رعايت‌ شود:

 الف‌ - وسايل‌ ايمني‌ لاستيكي‌ بايد قبل‌ و بعد از استفاده‌ مورد بازرسي‌ قرار گيرد.

 ب‌ - دستكشهاي‌ لاستيك‌ بايد براي‌ حصول‌ اطمينان‌ از سالم‌ بودن‌ آنها قبل‌ و بعد از استفاده‌ با هواي‌ فشرده‌ مورد آزمون‌ قرار گيرند.

 ج‌ - تجهيزات‌ ايمني‌ ميز لاستيكي‌ بايد از نظر الكتريكي‌ و مكانيك‌ معادل‌ تجهيزات‌ مشابه‌ لاستيكي‌ يا بهتر از آن‌ باشد.

ماده15:كلاه‌ حفاظتي‌ بايد بااستاندارد مطابقت‌ داشته‌ و درموقع‌ كار در كارگاه‌هايي‌ كه‌ خطر سقوط‌ اجسام‌ برق‌گرفتگي‌ يا سوختگي‌ وجوددارد توسط‌ كارگران‌ مورد استفاده‌ قرار گيرد.

 لوازم‌ انفرادي‌ بالا رفتن‌

ماده‌ 16: هنگام‌ كار در بالاي‌ تيرها، برجها و ديگر تأسيسات‌ بايد از كمربندهاي‌ مجهز به‌ طناب‌ و تسمه‌ حفاظتي‌ استفاده‌ شود مگر اينكه‌ استفاده‌ از كمربند توليد خطر بيشتري‌ از نظر ايمني‌ افراد در برابر سقوط‌ اجسام‌، برق‌ گرفتگي‌ يا سوختگي‌ نمايد.

ماده‌ 17: كمربندها و طناب‌هاي‌ حفاظتي‌ بايد با استاندارد مطابقت‌ داشته‌ باشد. از كمربند مي‌توان‌ به‌ عنوان‌ نگهدارنده‌ ابزار كار علاوه‌ بر مورد استفاده‌ اصلي‌ آن‌ كه‌ تأمين‌ حفاظت‌ كارگر مي‌باشد نيز استفاده‌ نمود، كمربندها بايد فاقد هر نوع‌ حلقه‌ و قلاب‌ فلزي‌ اضافي‌ جز آنچه‌ در استاندارد ذكر شده‌ است‌ باشد.

ماده‌ 18: قبل‌ و بعد از استفاده‌ از كمربندها و طناب‌هاي‌ ايمني‌ بايد براي‌ حصول‌ اطمينان‌ از بي‎عيب‌ بودن‌، آنها را مورد بازديد قرار داد.

 به‌ طناب‌هاي‌ ايمني‌ نبايد نيروي‌ ضربه‌اي‌ وارد ساخت‌ و از آن‌ بايد فقط‌ براي‌ عمليات‌ نجات‌ اضطراري‌ مانند پايين‌ آوردن‌ افراد استفاده‌ نموده‌ چنين‌ طناب‌هايي‌ بايد حداقل‌ به‌ قطر 17 ميليمتر بوده‌ و از 3 يا 4 رشته‌ كنف‌ درجه‌ يك‌ يا معادل‌ آن‌ از نظر دوام‌ و استقامت‌ (1770 نيوتن‌ يا 1300 كيلوگرم‌ نيرو) تهيه‌ شده‌ باشد.

ماده‌ 19: طناب‌هاي‌ معيوب‌ بايد تعويض‌ شود.

 نردبان‌

ماده‌ 20: نردبان‌هاي‌ قابل‌ حمل‌ فلزي‌ يا از جنس‌ هادي‌ ديگر نبايد در مجاورت‌ خطوط‌ يا تجهيزات‌ برق‌دار مورد استفاده‌ قرار گيرد مگر در مورد كارهاي‌ اختصاصي‌ نظير كار در پستهاي‌ فشار قوي‌ كه‌ در آنها نردبان‌هاي‌ عايق‌ ممكن‌ است‌ از نردبان‌هاي‌ هادي‌ خطر بيشتري‌ را به‌ وجود آورند.

 نردبان‌هاي‌ هادي‌ بايد بطور وضوح‌ علامت‌ گذاري‌ شده‌ و كليه‌ احتياط‌هاي‌ لازم‌ در موقع‌ استفاده‌ اختصاصي‌ از آنها بعمل‌ آيد.

ماده‌ 21: نردبان‌هاي‌ قلابدار و نظائر آن‌ كه‌ در بهره‌برداري‌ از تأسيسات‌ مورد استفاده‌ قرار مي‌گيرد بايد به‎طرز مطمئني‌ محكم‌ شود تا از تغيير مكان‌ تصادفي‌ آن‌ جلوگيري‌ به‎عمل‌ آيد.

 ابزار كار روي‌ خطوط‌ برق‌دار

ماده‌ 22: براي‌ كار روي‌ خطوط‌ برق‌دار بايد فقط‌ از پرشهايي‌ كه‌ داراي‌ گواهي‌ كارخانه‌ سازنده‌ براي‌ ايستادگي‌ در شرايط‌ زير مي‌باشد استفاده‌ شود.

 الف‌ - 100000 ولت‌ براي‌ هر 3/0 متر طول‌ به‌ مدت‌ 5 دقيقه‌ در مورد ابزار ساخته‌ شده‌ از پشم‌ شيشه‌ يا

 ب-75000 ولت‌ براي‌هر3/0مترطول‌ به‌مدت‌3 دقيقه‌ در مورد ابزار ساخت‌ شده‌ از چوب‌.

 تبصره‌ -  پرشهاي‌ فاقد گواهي‌ كارخانه‌ سازنده‌ كه‌ مشخصات‌ آن‌ به‌ موجب‌ آزمون‌ طبق‌ پرشهاي‌ بالا باشد نيز مي‌تواند مورد استفاده‌ قرار گيرد.

ماده‌ 23: كليه‌ لوازم‌ خطوط‌ برق‌دار بايد روزانه‌ قبل‌ از استفاده‌ مورد بازرسي‌ قرار گيرد. بلافاصله‌ قبل‌ از استفاده‌ از ابزار بايد آن‌ را با پارچه‌ يا مواد مشابه‌ تميز كرده‌ و در صورت‌ مشاهده‌ هر نوع‌ عيب‌ آنرا از كار خارج‌ نمود.

 مترها يا نوارهاي‌ اندازه‌گيري‌

ماده‌ 24: مترها يا نوارهاي‌ اندازه‌گيري‌ فلزي‌ يا داراي‌ الياف‌ هادي‌ نبايد در موقع‌ كار در روي‌ خطوط‌ برق‌دار يا در مجاورت‌ آنها مورد استفاده‌ قرار گيرد.

 ابزارهاي‌ دستي‌

ماده‌ 25: كليه‌ ابزارهاي‌ هيدروليكي‌ كه‌ بر روي‌ خطوط‌ يا تجهيزات‌ برقداري‌ كه‌ در حوالي‌ آنها مورد استفاده‌ قرار مي‌گيرد بايد مجهز به‌ لوله‌هايي‌ از جنس‌ عايق‌ بوده‌ و تحمل‌ فشار آن‌ كافي‌ براي‌ كار عادي‌ دستگاه‌ باشد.

 مقررات‌ مخصوص‌ اين‌ نوع‌ دستگاه‌ها نيز بايد رعايت‌ شود.

ماده‌ 26: كليه‌ ابزارهاي‌ بادي‌ كه‌ بر روي‌ خطوط‌ و تجهيزات‌ برق‌دار يا در اطراف‌ آنها مورد استفاده‌ قرار مي‌گيرد بايد:

 الف‌ - مجهز به‌ لوله‌هايي‌ از جنس‌ عايق‌ بوده‌ و تحمل‌ فشار آن‌ كافي‌ براي‌ كار عادي‌ دستگاه‌ باشد.

 ب‌ - داراي‌ دستگاه‌ جمع‌آوري‌ رطوبت‌ بر روي‌ كمپرسور باشد.

 

 فصل‌ سوم‌ - تجهيزات‌ مكانيك‌

 كليات‌

ماده‌ 27: قبل‌ از استفاده‌ از تجهيزات‌ مكانيكي‌ لازم‌ است‌ آنها را براي‌ حصول‌ اطمينان‌ از كارآيي‌ مورد بازرسي‌ قرار داد.

ماده‌ 28: در شروع‌ هر نوبت‌ كار براي‌ اطمينان‌ از اينكه‌ تجهيزات‌ در وضعي‌ مناسب‌ كار مي‌باشد لازمست‌ كار ترمزها و سيستم‌هاي‌ عملياتي‌ مورد آزمون‌ قرار گيرد.

ماده‌ 29: هيچيك‌ از كاركنان‌ حق‌ استفاده‌ از تجهيزات‌ موتوري‌ خودرو را كه‌ ديد عقب‌ آن‌ مسدود شده‌ باشد نخواهد داشت‌ مگر اينكه‌:

 الف‌ - خودرو داراي‌ وسيله‌ خبر سمعي‌ براي‌ حركت‌ به‌طرف‌ عقب‌ بوده‌ و صداي‌ آن‌ نسبت‌ به‌ صداي‌ محيط‌ اطراف‌ قابل‌ استماع‌ باشد يا

 ب‌ - خودرو فقط‌ با راهنمايي‌ فرد ديگري‌ به‌طرف‌ عقب‌ حركت‌ نمايد.

 ديرك‌ بالابر

ماده‌ 30: در موقع‌ كار در حوالي‌ خطوط‌ يا تجهيزات‌ برق‌دار، خودروهاي‌ مجهز به‌ ديرك‌ بالابر بايد از نظر الكتريكي‌ به‌ زمين‌ وصل‌ شده‌ يا در اطراف‌ آن‌ حصار و مانع‌ به‌منظور جلوگيري‌ از تماس‌ افراد بوجود آيد(كه‌ در اين‌ صورت‌ برق‌دار تلقي‌ شده‌) و يا به‌ منظور كار مورد نظر از زمين‌ عايق‌ شود.

ماده‌ 31: اگر فرد يا افرادي‌ كه‌ در سبد قرار دارند در وضعي‌ باشند كه‌ خط‌ يا تجهيزات‌ برق‌دار در دسترس‌ آنها بوده‌ و با وسايل‌ عايقي‌ محفوظ‌ نشده‌ باشد نبايد هيچ‌ نوع‌ مصالح‌ يا تجهيزات‌ ديگري‌ بين‌ تير يا برج‌ يا تأسيسات‌ مشابه‌ و سبد ديرك‌ رد و بدل‌ شود.

ماده‌ 32: ساير مقررات‌ مربوط‌ به‌ ديرك‌هاي‌ بالابر نيز بايد رعايت‌ شود.

 خودروهاي‌ ديرك‌ دار و جراثقال‌ و تجهيزات‌ بالابر ديگر

ماده‌ 33: به‌ جز لوازم‌ و ابزارهاي‌ مخصوص‌ كار روي‌ خطوط‌ و تجهيزات‌ برق‌دار ساير لوازم‌ و ابزارها نبايد از مقادير داده‌ شده‌ در جدول‌ شماره‌ 1 فصل‌ اول‌ اين‌ مقررات‌ به‌ قسمت‌هاي‌ برق‌دار نزديك‌تر شود مگر در موارد زير:

 الف‌ - حصار عايقي‌ بين‌ قسمت‌ برق‌دار و تجهيزات‌ مكانيكي‌ نصب‌ شده‌ باشد.

 ب‌ - تجهيزات‌ مكانيكي‌ زمين‌ شده‌ باشد، يا

 ج‌ - تجهيزات‌ مكانيكي‌ عايق‌ شده‌ باشد، يا

 د - تجهيزات‌ مكانيكي‌ برق‌دار تلقي‌ گردد كه‌ در آن‌ صورت‌ نكات‌ ايمني‌ مربوط‌ لازم‌الاجرا خواهد بود.

ماده‌ 34: ساير مقررات‌ مربوط‌ به‌ خودروهاي‌ ديرك‌دار جراثقالها و تجهيزات‌ بالابر ديگر نيز بايد رعايت‌ شود.

 

 فصل‌ چهارم‌ - برقراري‌ اتصال‌ زمين‌ تجهيزات‌ و  خطوط‌ براي‌ حفاظت‌ افراد

 نصب‌ اتصال‌ زمين‌

ماده‌ 35: در موقع‌ برقراري‌ اتصال‌ زمين‌ (در مورد كار روي‌ خطوط‌ برق‌دار و بي‌برق‌)انتهاي‌ مربوط‌ به‌ زمين‌ بايد اول‌ وصل‌ شده‌ و سپس‌ انتهاي‌ ديگر با استفاده‌ از وسايل‌ عايقي‌ يا ساير وسايل‌ مناسب‌ وصل‌ و يا قطع‌ گردد.

ماده‌ 36: در موقع‌ برچيدن‌ اتصال‌ زمين‌ بايد اول‌ وسيله‌ اتصال‌ زمين‌ با استفاده‌ از وسايل‌ كار عايقي‌ يا ساير وسايل‌ مناسب‌ از خطوط‌ يا تجهيزات‌ باز شود.

 الكترود زمين‌

ماده‌ 37: به‌ منظور رفع‌ خطر از كاركنان‌ و حصول‌ اطمينان‌ از سرعت‌ عمل‌ وسايل‌ حفاظتي‌ بايد در موقع‌ استفاده‌ از الكترودهاي‌ زمين‌ مقاومت‌ زمين‌ آنها به‌ حد كافي‌ پايين‌ باشد.

 اتصال‌ زمين‌ از طريق‌ برج‌

ماده‌ 38: اتصال‌ زمين‌ از طريق‌ برجها بايد با استفاده‌ از بست‌ مخصوص‌ برج‌ كه‌ قادر به‌ هدايت‌ جريان‌هاي‌ اتصالي‌ پيش‌بيني‌ شده‌ باش‌ عملي‌ گردد.

 هادي‌ اتصال‌ زمين‌

ماده‌ 39: يك‌ هادي‌ اتصال‌ زمين‌ كه‌ به‌ زمين‌ برج‌ يا الكترود زمين‌ دفن‌ شده‌ يا كوبيده‌ شده‌ وصل‌ مي‌گردد بايد قادر به‌ هدايت‌ جريانهاي‌ اتصالي‌ پيش‌بيني‌ شده‌ بوده‌ و حداقل‌ قابليت‌ هدايت‌ آن‌ معادل‌ يك‌ هادي‌ از جنس‌ مس‌ به‌ مقطع‌ 35 ميليمتر مربع‌ باشد.

 

 فصل‌ پنجم‌ - خطوط‌ هوايي‌

 كليات‌

ماده‌ 40: قبل‌ از اقدام‌ به‌ صعود از تيرها - نردبان‌ها - داربست‌ها و ساير تأسيسات‌ مرتفع‌ مشابه‌ بايد بررسي‌ لازم‌ از نظر تعيين‌ مقاومت‌ آنها در برابر نيروهاي‌ اضافي‌ يا اهرمي‌ كه‌ بر آنها وارد خواهد شد به‌ عمل‌ آيد.

ماده‌ 41: در مواردي‌ كه‌ ممكن‌ است‌ صعود از تيرها يا تأسيسات‌ مشابه‌ ايمن‌ نباشد قبل‌ از اقدام‌ بعمل‌ بايد آنها را به‌ وسيله‌ مهار كردن‌، حائل‌ كردن‌ يا روش‌هاي‌ قابل‌ قبول‌ ديگري‌ ايمن‌ نمود.

ماده‌ 42: قبل‌ از نصب‌ يا برچيدن‌ هادي‌ يا كابل،‌ نيرويي‌ كه‌ بعداً بر تيرها يا تأسيسات‌ مشابه‌ وارد خواهد شد بايد مورد توجه‌ قرار گرفته‌ و اقدام‌ لازم‌ جهت‌ جلوگيري‌ از انهدام‌ اجزاء يا اشياء حامل‌ نيرو بعمل‌ آيد.

 الف‌ - در مواقع‌ كاشتن‌ - حمل‌ يا كندن‌ تيرها از زمين‌ در نزديكي‌ خطوط‌ يا تجهيزات‌ برق‌دار به‌ كمك‌ جرثقيل‌ ديرك‌، سه‌ پايه‌ يا ساير وسايل‌ مكانيكي‌ بايد احتياط‌ لازم‌ براي‌ جلوگيري‌ از تماس‌ اين‌ وسايل‌ يا خطوط‌ يا تجهيزات‌ به‌ عمل‌ آيد مگر در مواردي‌ كه‌ كار بر روي‌ خطوط‎برق‌دار با دست‌ لخت‌ انجام‌شده‌ و يا از حصارها يا سايرلوازم‎حفاظتي‎استفاده‌ شود.

ب‌ - تجهيزات‌ و ماشين‌ آلات‌ به‌ كار رفته‌ در جوار خطوط‌ يا تجهيزات‌ برق‌دار بايد با مفاد فصل‌ سوم‌ مطابقت‌ داشته‌ باشد.

 ج‌ - جز در مواردي‌ كه‌ از تجهيزات‌ حفاظتي‌ متناسب‌ با ولتاژ مورد عمل‌ استفاده‌ شود، كاركناني‌ كه‌ روي‌ زمين‌ قرار دارند بايد از تماس‌ با ماشين‌ آلات‌ و تجهيزاتي‌ كه‌ در نزديكي‌ خطوط‌ يا تجهيزات‌ برق‌دار قرار دارند خودداري‌ نمايند.

 د - تجهيزات‌ بالابر بايد به‌ نحو مطمئن‌ و مؤثري‌ به‌ زمين‌ وصل‌ شود در غير اين‌ صورت‌ اين‌ تجهيزات‌ برق‌دار تلقي‌ شده‌ و بايد در موقع‌ استفاده‌ از آنها در نزديكي‌ خطوط‌ يا تجهيزات‌ برق‌دار در اطراف‌ آن‌ حصارها و موانعي‌ به‌ وجود آورد.

ماده‌ 43: طناب‌هايي‌ كه‌ در نزديكي‌ خطوط‌ برق‌دار مورد استفاده‌ قرار مي‌گيرند بايد از جنس‌ غير هادي‌ باشند.

ماده‌ 44: در موقع‌ سوار كردن‌ برجها به‌ كمك‌ تجهيزات‌ بالابر در نزديكي‌ خطوط‌ انتقال‌ برق‌دار، در صورتي‌ كه‌ ممكن‌ باشد بايد خطوط‌ را بي‌ برق‌ نمود چنانچه‌ انجام‌ اين‌ كار عملي‌ نباشد بايد مواظبت‌ شديدي‌ در حفظ‌ حداقل‌ فواصل‌ مجاز لازم‌ طرق‌ جدول‌ شماره‌ 1 فصل‌ اول‌ به‌ عمل‌ آيد.

ماده‌ 45: هنگام‌ وزيدن‌ بادهاي‌ شديد با تأثير ساير عوامل‌ طبيعي‌ غير عادي‌ كه‌ سبب‌ ايجاد خطرات‌ بيشتري‌ مي‌شود بايد عمليات‌ را جز در موارد تعميرات‌ اضطراري‌ متوقف‌ نمود.

ماده‌ 46: جهت‌ حصول‌ اطمينان‌ نسبت‌ به‌ رعايت‌ فواصل‌ مجاز در موقع‌ حركت‌ دادن‌ تجهيزات‌ در زير يا نزديكي‌ خطوط‌ برق‌دار لازمست‌ فرد مسئول‌ تعيين‌ شود.

 كار بر روي‌ خطوط‌ برق‌دار با دست‌ لخت‌

ماده‌ 47: علاوه‌ بر رعايت‌ دستورالعملهايي‌ كه‌ در فصول‌ ديگر اين‌ آيين‌نامه‌ ذكر شده‌ است‌ بايد هنگام‌ كار با دست‌ لخت‌ بر روي‌ خطوط‌ برق‌دار مواد 48 لغايت‌ 68 نيز رعايت‌ شود.

ماده‌ 48: كليه‌ كاركنان‌ قبل‌ از اينكه‌ به‌ آنها اجازه‌ كار بر روي‌ خطوط‌ برق‌دار با روش‌ دست‌ لخت‌ داده‌ شود، بايد در زمينه‌ كار با دست‌ لخت‌ و رعايت‌ مقررات‌ ايمني‌ مربوطه‌ تعليم‌ ديده‌ و تمرين‌ كرده‌ باشند.

ماده‌ 49: قبل‌ از استفاده‌ از روش‌ كار با دست‌ لخت‌ بر روي‌ خطوط‌ يا اجزاء برق‌دار فشار قوي‌ بايد مراتب‌ زير مورد بررسي‌ قرار گيرد:

 الف‌ - ولتاژ كار مداري‌ كه‌ بايد عمليات‌ بر روي‌ آن‌ انجام‌ شود.

 ب‌ - فواصل‌ آزاد مجاز خطوط‌ و ديگر قسمت‌هاي‌ برق‌دار كه‌ كار بر روي‌ آن‌ از زمين‌ انجام‌ خواهد شد.

 ج‌ - حدود ولتاژ مجاز كار تأسيسات‌ بالابر

ماده‌ 50: فقط‌ از تجهيزاتي‌ كه‌ به‌ منظور كار با دست‌ لخت‌ بر روي‌ خطوط‌ برق‌دار طرح‌، ساخته‌ و آزمايش‌ شده‌ باشد بايد استفاده‌ شود.

ماده‌ 51: كليه‌ عمليات‌ بايد به‌ وسيله‌ فردي‌ كه‌ به‌ منظور كار با دست‌ لخت‌ تعليم‌ ديده‌ و براي‌ انجام‌ اين‌ كار مهارت‌ لازم‌ را كسب‌ كرده‌ باشد حضوراً نظارت‌ گردد.

ماده‌ 52: وسايل‌ خودكار وصل‌ مجدد كليدهاي‌ قطع‌ مدارها را در مواردي‌ كه‌ عملي‌ باشد بايد قبل‌ از شروع‌ كار بر روي‌ خطوط‌ يا تجهيزات‌ برق‌دار از كار انداخت‌.

ماده‌ 53: چنانچه‌ احتمال‌ وقوع‌ رعد و برق‌ در محل‌ كار وجود داشته‌ باشد عمليات‌ مربوطه‌ بايد متوقف‌ شود.

ماده‌ 54: در سبد وسيله‌ بالابر براي‌ اتصال‌ قسمت‌ عايق‌ شده‌ به‌ خط‌ يا تجهيزات‌ برق‌دار بايد پوسته‌اي‌ از جنس‌ هادي‌ يا وسيله‌ هادي‌ مناسب‌ ديگري‌ تعبيه‌ گردد:

 الف‌ - كاركنان‌ بايد با استفاده‌ از كفش‌هايي‌ از جنس‌ هادي‌ با بستهاي‌ ساق‌ پا يا طريقه‌ مناسب‌ ديگري‌ به‌ پوسته‌ سبد وصل‌ گردند.

 ب‌ - در موارد لزوم‌ با توجه‌ به‌ ولتاژكار بايد از پرده‌ الكترواستاتيك‌ مناسب‌ با لباس‌ هادي‌ استفاده‌ شود.

ماده‌ 55: قبل‌ از اينكه‌ كاركنان‌ با قسمت‌ برق‌ داري‌ كه‌ بر روي‌ آن‌ كار خواهد شد تماس‌ حاصل‌ نمايند پوسته‌ هادي‌ سبد بايد بطور مطمئني‌ به‌ قسمت‌ برق‌دار متصل‌ شده‌ و تا خاتمه‌ كار بر روي‌ آن‌ قسمت‌ باقي‌ بماند.

ماده‌ 56: فقط‌ از ابزار و تجهيزاتي‌ كه‌ به‌منظور كار با دست‌ لخت‌ بر روي‌ خطوط‌ برق‌دار پيش‌بيني‌ شده‌ بايد استفاده‌ گردد و اين‌ ابزار و تجهيزات‌ بايد به‌ صورتي‌ تميز و خشك‌ نگهداري‌ شود.

ماده‌ 57: قبل‌ از بلند كردن‌ ديرك‌ وسيله‌ بالابر، پايه‌هاي‌ حايل‌ خودروي‌ مربوطه‌ بايد به‌ منظور حفظ‌ تعادل‌ و تحكيم‌ آن‌ تنظيم‌ شده‌ و بدنه‌ خودرو به‌ نحو مطمئن‌ و مؤثري‌ به‌ زمين‌ وصل‌ شود در صورتي‌ كه‌ برقداري‌ اتصال‌ زمين‌ عملي‌ نشود بايد در اطراف‌ خودرو موانع‌ حفاظتي‌ احداث‌ شود و خودرو جزء تجهيزات‌ برق‌دار تلقي‌ گردد.

ماده‌ 58: قبل‌ از قرار دادن‌ ديرك‌ بالابر در وضع‌ كار بايد كليه‌ كنترل‌ها (چه‌ در خودرو و چه‌ در سبد) مورد بازديد و آزمون‌ قرار گيرند تا بي‌ نقص‌ بودن‌ آنها محرز شده‌ و اطمينان‌ حاصل‌ شود كه‌ آماده‌ به‌ كار مي‌باشند.

ماده‌ 59: هر روز قبل‌ از شروع‌ كار يا در هر بار در طول‌ روز كه‌ قرار است‌ بر روي‌ ولتاژ بالاتري‌ كار شود يا تغيير شرايط‌ كار انجام‌ آزمون‌ اضافي‌ را لازم‌ سازد بايد آزمون‌ تعيين‌ جريان‌ نشت‌ ديرك‌ به‌ عمل‌ آيد، سبدهاي‌ هوايي‌ كه‌ براي‌ كار با دست‌ لخت‌ بر روي‌ خطوط‌ برق‌دار مورد استفاده‌ قرار مي‌گيرند بايد تحت‌ آزمون‌ جريان‌ نشت‌ قرار گيرند. آزمون‌ به‌ اين‌ ترتيب‌ اجرا مي‌شود كه‌ سبد را به‌ مدت‌ حداقل‌ 3 دقيقه‌ در تماس‌ با منبعي‌ كه‌ ولتاژ آن‌ مساوي‌ ولتاژي‌ است‌ كه‌ بر روي‌ آن‌ كار خواهد شد قرار مي‌دهند جريان‌ نشت‌ نبايد از 1 ميكروآمپر بازاء هر كيلو ولت‌ (ولتاژ اسمي‌ فاز به‌ فاز) تجاوز نمايد. در صورت‌ مشاهده‌ هر نوع‌ ايرادي‌ در كار تجهيزات‌، عمليات‌ مربوطه‌ بايد فوراً متوقف‌ گردد.

ماده‌ 60: كليه‌ وسايل‌ بالابري‌ كه‌ در عمليات‌ مربوط‌ بكار با دست‌ لخت‌ بر روي‌ خطوط‌ با تجهيزات‌ برق‌دار مورد استفاده‌ قرار مي‌گيرند بايد داراي‌ فرمانهاي‌ مضاعف‌ (در پايين‌ و بالا) طبق‌ مقررات‌ بندهاي‌ الف‌ و ب‌ اين‌ ماده‌ باشد.

 الف‌ - دسترسي‌ به‌ فرمانهاي‌ بالايي‌ بايد براي‌ كاركنان‌ واقع‌ در سبد به‌ سادگي‌ عملي‌ باشد اگر از دستگاه‌ بالابري‌ كه‌ مجهز به‌ دو سبد است‌ استفاده‌ شود فرمانها بايد به‌ سادگي‌ از هر دو سبد قابل‌ دسترسي‌ باشند.

 ب‌ - فرمانهاي‌ پايين‌ بايد در نزديكي‌ ته‌ ديرك‌ قرار گرفته‌ و از نظر صدور فرمان‌ نسبت‌ به‌ فرمانهاي‌ بالايي‌ اولويت‌ داشته‌ باشند. به‌طوري‌كه‌ بتوان‌ در هر موقع‌ حتي‌ وقتي‌ كه‌ فرمانهاي‌ بالا در حال‌ عمل‌ كردن‌ مي‌باشند از پايين‌ دستورات‌ آنها را لغو و به‌ دلخواه‌ عمل‌ نمود.

ماده‌ 61: استفاده‌ از فرمانهاي‌ پايين‌ ديرك‌ جز در موقعي‌ كه‌ فرد واقع‌ در سبد اجازه‌ اين‌ كار را داده‌ باشد يا در مواقع‌ اضطراري‌ ممنوع‌ مي‌باشد.

ماده‌ 62: حداقل‌ فواصل‌ مجاز هوايي‌ براي‌ كار روي‌ خطوط‌ و تجهيزات‌ برق‌دار با دست‌ لخت‌ بايد با جدول‌ شماره‌ 2 مطابقت‌ نمايد. حداقل‌ فواصل‌ فوق‌الذكر بايد بين‌ وسيله‌ هوايي‌ (سبد) و وسايل‌ زمين‌ شده‌ و همچنين‌ بين‌ وسيله‌ هوايي‌ و خطوط‌ و تجهيزاتي‌ كه‌ ولتاژ آنها با ولتاژ وصل‌ شده‌ به‌ سبد فرق‌ دارد حفظ‌ شود مگر آنكه‌ اجسام‌ زمين‌ شده‌ يا خطوط‌ و تجهيزاتي‌ كه‌ در فوق‌ ذكر شده‌ است‌ با حفاظ‌هاي‌ عايق‌ پوشيده‌ شده‌ باشد.

 حداقل‌ فواصل‌ مجاز هوايي‌ مورد نظر را بايد در موقع‌ نزديك‌ شدن‌، دور شدن‌ و در موقع‌ وصل‌ بودن‌ سبد به‌ خط‌ برق‌دار نيز مراعات‌ نمود.

ماده‌ 63: در موقع‌ نزديك‌ شدن‌ به‌ يك‌ مدار برق‌دار يا دور شدن‌ از آن‌ يا انجام‌ اتصال‌ بين‌ سبد و مدار، فواصل‌ داده‌ شده‌ در جدول‌ شماره‌ 2 بايد بين‌ كليه‌ قسمت‌هاي‌ عايق‌ شده‌ ديرك‌ بالابر و هر نوع‌ قسمت‌هاي‌ زمين‌ شده‌ ديگر (شامل‌ قسمت‌ زيرين‌ ديرك‌ و خودرو) رعايت‌ شود.

ماده‌ 64: در موقع‌ استقرار سبد ديرك‌ بالابر در نزديكي‌ يك‌ مقره‌ ميخي‌ برق‌دار يا يك‌ زنجيره‌ از مقره‌هاي‌ بشقابي‌ برق‌دار حداقل‌ فاصله‌ بين‌ كليه‌ قسمت‌هاي‌ سبد و انتهاي‌ زمين‌ شده‌ مقره‌ يا زنجيره‌ بايد بر طبق‌ جدول‌ شماره‌ 2 رعايت‌ شود.

ماده‌ 65: استفاده‌ از هر نوع‌ وسيله‌اي‌ (مانند طناب‌ و غيره‌) براي‌ بالا كشيدن‌ لوازم‌ از زمين‌ به‌ سبد يا ديرك‌ ممنوع‌ مي‌باشد.

 


جدول‌ شماره‌ 2 - حداقل‌ فواصل‌ هوايي‌ مجاز كار بر روي‌ خطوط‌ برق‌دار با دست‌ لخت‌ براي‌ جريان‌ متناوب‌

 

فاصله‌ به‌ متر براي‌ ولتاژ حداكثر

ولتاژ بين‌ فازها به‌ كيلوولت‌

فاز به‌ زمين‌

فاز به‌ فاز

11 وكمتر

بالاتر از 11 تا 33

63

132

230

400

6/0

7/0

9/0

0/1

5/1

5/3 *

6/0

7/0

9/0

5/1

50/2

0/6 *

ð اين‌ فاصله‌ را مي‌توان‌ كمتر گرفت‌ به‌ شرطي‌ كه‌ فاصله‌ انتخاب‌ شده‌ از فاصله‌ قسمت‌هاي‌ برق‌دار تا قسمت‌هاي‌ زمين‌ شده‌ كمتر نباشد

ماده‌ 66: در سبد وسيله‌ بالابر جز سيم‌هاي‌ اتصال‌ (جامپر) يا مفتول‌هاي‌ تسليح‌ يا ابزار كار نبايد هيچ‎شيئي‌ ديگري‌ از جنس‎هادي‌ كه‌ طول‌ آن‌ بيش‌ از92/0متر است‌ وجودداشته‌ باشد.

ماده‌ 67: طناب‌هايي‌ از جنس‌ غير هادي‌ را مي‌توان‌ بين‌ خط‌ و زمين‌ بشرطي‌ كه‌ كمك‌ سبد نگهداري‌ نشوند، مورد استفاده‌ قرار داد.

ماده‌ 68: سبد و قسمت‌ بالايي‌ ديرك‌ عايق‌ نبايد به‌ منظور بلند كردن‌ يا نگهداشتن‌ بار تحت‌ نيروهايي‌ بيش‌ از نيروي‌ توصيه‌ شده‌ به‌ وسيله‌ سازنده‌ قرار گيرد.

 الف‌ - جدول‌ حداقل‌ فواصل‌ هوايي‌ مجاز كار بر روي‌ خطوط‌ برق‌دار با دست‌ لخت‌ (جدول‌ شماره‌ 2) بايد بر روي‌ صفحه‌اي‌ از ماده‌ غير هادي‌ و با دوام‌ چاپ‌ و در داخل‌ سبد يا حوالي‌ آن‌ به‌ نحوي‌ كه‌ به‌ وسيله‌ اپراتور ديرك‌ قابل‌ ديدن‌ باشد نصب‌ گردد.

 ب‌ - توصيه‌ مي‌شود براي‌ كنترل‌ حداقل‌ فواصل‌ هوايي‌ مجاز كار بر روي‌ خطوط‌ برق‌دار از ميله‌هاي‌ اندازه‌گيري‌ از جنس‌ عايق‌ استفاده‌ شود.

 اين‌ آيين‌نامه‌ مشتمل‌ بر 68 ماده‌ و 2 تبصره‌ به‌ استناد ماده‌ 47 قانون‌ كار تدوين‌ و در چهارصد و پنجاه‌ و يكمين‌ جلسه‌ شورايعالي‌ حفاظت‌ فني‌ مورخ‌ سه‌شنبه‌ 6/12/53 به‌ تصويب‌ نهايي‌ رسيده‌ است‌ و قابل‌ اجرا است‌. 2



[1] - Hotstick.

[2] - Linkstick.

[3] - Strain Carrier.

[4] - Insuiator cradle.


DOURAN Portal V4.0.0.0

V4.0.0.0

دکتر آناهیتا علیزاده

moai game engine docs

تجهیزات پزشکی